สวี่หลินโจวยื่นเสื้อผ้าใส่มือเมิ่งซู “รีบไปลองดู”
เมิ่งซูเกรงใจเล็กน้อย “นี่มันแพงเกินไป…”
ตั้งสามแสนแน่ะ ถึงโลกนี้หาเงินง่าย แต่นี่ก็เกินจริงไปหน่อย
สวี่หลินโจวว่า “นี่มันชุดเสริมเวทมนตร์นะ ต้องแพงอยู่แล้ว! นักผจญภัยเขาใส่ชุดเสริมเวทมนตร์กันทั้งนั้นเพื่อความปลอดภัย มีแต่แกนี่แหละไอ้คนจน ที่แทบจะแก้ผ้าเดิน”
เขายื่นมือผลักเมิ่งซูเข้าไปในห้องลองชุด สีหน้าดุ ๆ “เร็วเข้าล่ะ!”
“มันแพงเกินไป” เมิ่งซูก้มหน้า เขาไม่กล้ารับของขวัญล้ำค่าขนาดนี้จริง ๆ
สวี่หลินโจวรอให้เขาพูดประโยคนี้อยู่แล้ว จึงแสร้งทำลำบากใจ “เฮ้อ งั้นก็ได้ พรุ่งนี้แกใส่ชุดนี้มาเชิญฉันเต้นรำ แล้วก็ให้ของขวัญฉันสักอย่างเป็นการชดเชย”
หูของเมิ่งซูกระดิก “นายอยากได้ของขวัญอะไร?”
“ช่วงนี้ในทะเลมีปลาหัวหมาโผล่มา แกช่วยตกขึ้นมาให้ฉันสักตัวสิ”
เมิ่งซูประหลาดใจ “แต่ฉันไม่ใช่ชาวประมงแล้วนะ…”
“ถึงจะเปลี่ยนอาชีพแล้ว ระดับอาชีพชาวประมงของแกก็ยังอยู่ดี” สวี่หลินโจวดีใจจนเลียริมฝีปาก ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่
พรุ่งนี้เมิ่งซูจะเชิญเขาเต้นรำ แล้วก็ให้ของขวัญเขาด้วย
ค่าความชอบก็จะขึ้นมาถึงสี่สิบเลย!
สี่สิบก็ปลดล็อกฉากเนื้อเรื่องค่าความชอบอันแรกได้แล้ว เขาจะได้พาเมิ่งซูไปพบแม่ของเขา!
เมิ่งซูก็ยังไม่ยอมรับ “ของพวกนั้นมันไม่ถึงสามแสนหรอก มันไม่ยุติธรรมสำหรับนาย เราเคลียร์ให้ชัดเจนเถอะ”
“แกจะมาเคลียร์กับฉันให้ชัดเจนทำไม? เราไม่ใช่เพื่อนกันเหรอ?” สวี่หลินโจวจงใจเบิกตากว้าง ทำท่าโมโหมาก