ทั้งสามคนเดินเคียงข้างกันเข้าไปในป่าเวทมนตร์
เกราะที่สวี่หลินโจวสวมนั้นหนักเกินไป เดินยังเดินแทบไม่ไหว
เมิ่งซูใช้ระบบตรวจสอบคุณสมบัติอุปกรณ์ที่เขาสวมอยู่ ล้วนเพิ่มพลังป้องกันทั้งสิ้น เห็นได้ชัดว่าคนในครอบครัวของเขากลัวเขาจะถูกตีตายจริง ๆ
เพิ่งเดินไปได้ไม่นาน ร่างกายของสวี่หลินโจวก็ตามไม่ทัน ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเซียว "พวกนายเดินช้า ๆ หน่อย... เดินช้า ๆ หน่อย"
เมิ่งซูหยุดฝีเท้า มองเขาที่เหงื่อแตกเต็มศีรษะ ยิ้มอย่างปลงตก "เราแค่ไปล่าสัตว์อสูรระดับต่ำ ๆ สักสองสามตัว ไม่ถึงขั้นฆ่าแกได้ในพริบตาหรอก จำเป็นต้องใส่มาขนาดนี้ไหม"
"ไม่ได้นะ ฉันกลัวเจ็บจะตาย" สวี่หลินโจวพูดอย่างซื่อตรง
เมิ่งซูสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เกราะนี้เกรงว่าจะหนักหลายสิบชั่ง ด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิดของสวี่หลินโจวนี่ เกรงว่าจะถูกเกราะทับตายเสียมากกว่า "ใส่มาขนาดนี้ แกจะสู้สัตว์อสูรได้ไหม"
เขาโยนกระบี่ไม้ให้สวี่หลินโจว "มา ลองฟันดาบให้ฉันดูหน่อย"
สวี่หลินโจวงุ่มง่ามถือดาบ ขยับตัวไม่ไหว
เขายัดกระบี่ไม้คืนให้เมิ่งซูอย่างเจ็บใจ "ฉันไม่สนดาบของนายหรอกนะ! ไอ้คนจนอย่างนาย ได้แต่ชอบฆ่าฟันกัน"
“แล้วนายยังคิดจะใช้ความรักไปสะกดสัตว์ประหลาดอีกเหรอ?” มุมปากของเมิ่งซูแทบจะฉีกไปถึงท้ายทอย ทำเสียงแปลก ๆ เลียนแบบ “โอ้ สัตว์ประหลาดที่รัก ได้โปรดอย่าลงมือ ให้ฉันได้เล่าเรื่องความรักและสันติภาพให้นายฟัง…”
"ไปให้พ้นเลยเมิ่งซู!"
สวี่หลินโจวกระโดดขึ้นหมายจะตีเขา แต่เกราะหนักเกินไป ความเร็วนั่นช้ากว่าหอยทากเสียอีก เมิ่งซูทำหน้าทะเล้นหลบไป ส่ายหัวทำเสียงจิ๊จ๊ะ
"พูดถึงก็โกรธ โดนเจาะเกราะเข้าให้แล้วสิ"
เจียเจาเดินตามหลังพวกเขาอย่างเงียบเชียบ สัตว์อสูรในละแวกนี้ระดับสูงสุดไม่ถึงขั้นสาม ต่อให้เป็นไอ้อ่อนอย่างเมิ่งซูก็ยังหนีรอดไปได้อย่างปลอดภัย