กรงเล็บของแมงมุมถ้ำใต้ดินใกล้จะแตะใบหน้าของเมิ่งซู เหลือเพียงหนึ่งมิลลิเมตรเท่านั้นเอง——
เจียเจายิ่งยิ้มอ่อนโยนขึ้น จ้องแมงมุมถ้ำใต้ดินเขม็ง ใช่แล้ว เป็นแบบนี้แหละ ฆ่าท่านกล้าผู้อวดดีคนนี้ให้ตายเสียที!
ทันใดนั้น แสงสีขาวจ้าพุ่งผ่าน สาดกระจายออกไปทุกทิศทุกทางโดยมีเมิ่งซูเป็นศูนย์กลาง
แมงมุมถ้ำใต้ดินที่ถูกแสงสีขาวสัมผัสส่งเสียงร้องโหยหวน กระเด็นออกไปไกลหลายเมตร แล้วสลายกลายเป็นควันจางหายไปในอากาศ
ส่วนเจียเจาก็ถูกแสงนั้นผลักกระเด็น ล้มลงกับพื้นอย่างน่าสมเพช ในลำคอพลุ่งพล่านด้วยรสคาวหวานของเลือด
เขากระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ ตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้าจนไม่กล้ากระพริบตา
เกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่?
เมิ่งซูถูกแสงนั้นส่องตาพร่า พอตามองเห็นอีกครั้ง แมงมุมถ้ำใต้ดินก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย และไม่ไกลนัก มีสุนัขจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งเปรอะเปื้อนเลือดนอนหมอบกับพื้น กระอักเลือดออกมาเป็นกองใหญ่
สวี่หลินโจวตกใจจนน้ำตาคลอ หลับตาเตรียมรอความตายแล้ว
รออยู่นานก็ยังไม่ตาย เขาจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างระมัดระวัง "ข้า… ข้าไม่ตายหรือ?"
เมิ่งซูประคองเขาขึ้นจากพื้น "ไม่ตาย… ดูเหมือนแมงมุมตัวนั้นจะตายแล้ว"
สวี่หลินโจวเกาะแขนเขาไว้ ขาอ่อนจนยืนไม่อยู่ "ตัวอะไรนั่น… น่ากลัวเสียจริง ข้าเกลียดพวกแมลงแบบนี้ที่สุด"
"ไม่รู้…" เมิ่งซูก้มมองฝ่ามือของตน ยังคงหลงเหลือไออุ่นเล็กน้อย ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิด เมื่อครู่คือยันต์ในฝ่ามือนั่นเองที่ช่วยชีวิตเขาไว้