เมิ่งซูตกใจจนหน้าถอดสี ขบกรามแน่น "ปล่อยข้าออกไปนะ!"
"ฝันไปเถอะ!" หลิงชิงเจวี๋ยตะคอกกลับอย่างดุดัน "เจ้าทำสัญญากับข้าแล้ว ชาตินี้เจ้าคือคนของข้า เจ้าจะทิ้งข้าไปไหน! นี่เจ้าจะทิ้งข้าเป็นครั้งที่สองรึ!"
"ชัดๆ เลยว่าเจ้านั่นแหละที่ไม่เอาข้า!" น้ำตาเมิ่งซูร่วงพรู "ก็เพราะเจ้าไอ้ลูกแมวนั่น เจ้าไปหาเงือกนั่นแล้ว ยังจะมาหาข้าทำไมอีก?"
"ข้าก็แค่อยากกินเนื้อปลาของมัน! ไอ้ลูกแมวอะไรนั่น มันคู่ควรจะออกลูกแมวให้ข้ารึ? เจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไรไป คิดว่าใครๆ ก็คู่ควรจะขึ้นเตียงกับข้างั้นรึ?" หลิงชิงเจวี๋ยทั้งโกรธทั้งเดือดดาล แทบไม่สนใจภาพลักษณ์สุภาพบุรุษใดๆ รวบเอวเมิ่งซู โอบอุ้มขึ้น แล้วกดลงบนเตียง
จูบหนึ่งประทับลงบนริมฝีปากเมิ่งซู เขาเบี่ยงหน้าหลบ
หลิงชิงเจวี๋ยเห็นเขายังกล้าหลบอีก เหตุผลแทบมอดไหม้หมดสิ้น ยื่นมือบีบคางเขา บังคับให้เผชิญหน้า
จูบนี้รุนแรงเกินไป เมิ่งซูไม่ยอมร่วมมือ สองหนุ่มใหญ่ลงไม้ลงมือกันจริงๆ ต่างฝ่ายต่างก็ไม่สบายตัว
หลิงชิงเจวี๋ยคิดจะใช้เวทพันธนาการ แต่เมิ่งซูคาดเดาความคิดเขาได้ก่อน ตาแดงก่ำตะโกนใส่ "ถ้าเจ้ากล้ามัดข้า ชาตินี้ข้าจะไม่ยุ่งกับเจ้าอีก!"
"..."
มือของหลิงชิงเจวี๋ยเบาลงมาก จูบริมฝีปากเมิ่งซูอย่างนุ่มนวล
มีรสเลือดจางๆ ตอนที่ฟันกับริมฝีปากกระทบกันเมื่อครู่ ริมฝีปากหลิงชิงเจวี๋ยถูกกัดแตก
เขายังคิดจะใช้กำลังบังคับเมิ่งซู แต่หางตาของเมิ่งซูมีประกายน้ำใสๆ ชัดเจน นอนอยู่เบื้องล่างเขาอย่างขมขื่นใจ ได้แต่ยกแขนปิดตา
แม้แต่ร้องไห้ยังไม่กล้าให้เขาเห็น
ใจของหลิงชิงเจวี๋ยแตกสลายในทันใด
เขาเป็นแค่แมวตัวหนึ่ง เขาไม่เข้าใจอารมณ์แปลกประหลาดเหล่านี้
แต่เมิ่งซูไม่มีความสุขแล้ว
เขาละเมิดกฎของเจ้าเหมียว
"เมิ่งซู เมิ่งซู" หลิงชิงเจวี๋ยไร้ที่พึ่ง ก้มตัวลง คร่อมบนตัวเมิ่งซู "ขอโทษ อย่าร้องไห้"
เขาพยายามจะจูบน้ำตาบนหน้าเมิ่งซู แต่อีกฝ่ายไม่ยอมให้จูบ แถมยังผลักเขาอย่างแรง
ต่อหน้าเขา เมิ่งซูว่านอนสอนง่ายมาตลอด เหมือนแกะเชื่องๆ ไร้หนามใดๆ
บัดนี้เมิ่งซูมีหนามแหลมทิ่มแทงไปทั้งตัว หลิงชิงเจวี๋ยชั่วขณะไม่รู้จะจัดการอย่างไร