เลคไม่เพียงแต่หน้าตาเหมือนกวาง นิสัยก็เหมือนกวางด้วย
เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่อันตราย ปฏิกิริยาแรกของเลคคือการหนี
ส่วนคนอย่างเมิ่งซูที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน การตัดสินอันตรายย่อมเหนือกว่าเลคมาก
เขาไม่รู้สึกว่าหลิงชิงเจวี๋ยอันตราย อย่างมากก็แค่ปากเสียไปหน่อย ถ้าเทียบกับคนอันตรายจริง ๆ หลิงชิงเจวี๋ยยังใจดีเกินไปด้วยซ้ำ
ก่อนตายยังได้พบเรื่องประหลาดเช่นนี้
คุ้มแล้ว
ร่างกายค่อย ๆ มีแรงขึ้นบ้าง เมิ่งซูลุกจากเก้าอี้ ไปค้นในตู้นาน ในที่สุดก็เจอโทรศัพท์ที่ถูกทิ้งไว้เครื่องหนึ่ง
เขาหาที่ชาร์จ นิ้วมือสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้ เสียบปลั๊กอยู่หลายหนก็ยังไม่เข้า
เขา“จึ๊”เสียงหนึ่ง
กว่าจะเสียบเข้าได้ โทรศัพท์ก็สว่างขึ้น
เลคตามเขามาติด ๆ ระงับความตื่นเต้นไม่ไหว “คุณจะให้โทรศัพท์เครื่องนี้กับผมเหรอ”
“อืม” เมิ่งซูสีหน้าเรียบเฉย “ฉันจะโอนเงินใส่ไว้ในนี้ให้หน่อย นายเหลือเวลาอีกสองเดือน ก็อยู่ที่ฉันนี่แหละ”
“ขอบคุณครับพี่!” เลคดีใจมาก กระโจนกอดไหล่เมิ่งซู แทบจะบดขยี้กระดูกอีกฝ่าย
“ไอ้ห่า ปล่อย!” เมิ่งซูทนไม่ไหว “นายนี่มีทั้งแรงทั้งไวระดับAเลยนะ!”
ภายนอกดูบอบบาง แต่แรงเยอะชะมัด!
“ขอโทษขอโทษ ผมลืมไปว่าคุณเป็นคนป่วย ที่โลกของเราไม่มีใครเจ็บป่วย ผมยังไม่ค่อยชินกับโลกนี้” เลคเองก็ไม่คิดว่าตัวเองเกือบบีบคนตาย เอ่ยขอโทษอย่างห่อเหี่ยว
ในโลกของเขา กฎหมายคุ้มครองปวงประชาทุกคน ทุกคนปลอดจากความทรมานของโรคภัยและความตาย