สิ่งที่สัญญากับสวี่หลินโจวไว้สำเร็จแล้ว
เมิ่งซูสะสางเรื่องในใจได้อีกหนึ่ง เขาไปที่ศูนย์ชุมชนอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนอาชีพของตน “ข้าอยากลาออกจากงาน”
อลิซกำลังจะเลิกงานพอดี ได้ยินเขาพูดก็ตะลึงไปชั่วขณะ “ท่านกล้า ท่านไม่อยากเป็นนักผจญภัยแล้วหรือ? แล้วท่านก็ได้รับแต่งตั้งเป็นอัศวินไม่ใช่หรือ? นี่มัน...”
เมิ่งซูเม้มปากยิ้ม “มีธุระอื่นต้องทำ”
อลิซส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ข้าช่วยท่านไม่ได้ ตอนนี้ท่านมีตราอัศวินแล้ว ต้องไปลาออกจากคณะอัศวินก่อน ถึงจะมาเปลี่ยนที่นี่ได้”
เดิมจะรีบคืนหน้าที่ความรับผิดชอบของตนก่อนจากไป คงไม่มีโอกาสแล้ว เมิ่งซูถอนหายใจ กล่าวลาอลิซ
ตลอดทางเขาเดินช้ามาก พบชาวเมืองมากมายระหว่างทาง เขายิ้มแย้มทักทายทุกคน
ยามอัสดง เมิ่งซูกลับถึงบ้าน
เขาเงยหน้ามองระเบียงเล็ก ที่นี่เขาก็มองเห็นกระถางดอกไม้อมตะนั้น กลีบดอกสีม่วงอมน้ำเงินเหมือนเปลวไฟเย็น ลุกโชนแผ่ขยายอย่างรวดเร็ว ปกคลุมเกือบครึ่งระเบียง
เพียงไม่นาน ดอกไม้กระถางนี้ก็สดสวยถึงเพียงนี้
ได้ข่าวว่ารักลึกเพียงไร ดอกก็บานดีเพียงนั้น
เมิ่งซูสูดลมหายใจลึก หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเอ่ยลาทุกคนแล้ว ขาดก็แต่หลิงชิงเจวี๋ย
คนอื่นล้วนใช้เพียงไม่กี่คำก็จบได้ มีก็แต่หลิงชิงเจวี๋ยไม่ได้ เขาต้องเลิกกับหลิงชิงเจวี๋ย ให้หลิงชิงเจวี๋ยกลับสู่สถานะที่เล่นด้วยได้ เพื่อวันหน้าหลิงชิงเจวี๋ยจะได้พบคนที่ชอบ