หลังจากบอกลาเจียเจา เมิ่งซูเหลือบมองท้องฟ้า ยังไม่มืดนัก
เขายังมีคนหนึ่งที่ยังไม่ได้พบ
ไปที่ชายทะเลก่อนสักหน่อย นั่งตกปลาอยู่กับชาวประมงเฒ่าคนนั้นพักหนึ่ง อีกฝ่ายยังทำทีไม่ใส่ใจเขาเช่นเดิม นาน ๆ ทีจะด่าเขาว่าใจร้อน
เมิ่งซูไม่ได้แก้ตัว นั่งมองทะเลเป็นเพื่อนชาวประมงเฒ่า
ท้ายสุด เขาเก็บเปลือกหอยสายรุ้งได้เปลือกหนึ่งริมทะเล
นี่คือของขวัญที่เขารับปากกับสวี่หลินโจวไว้ แต่ยังไม่ได้ให้สักที ช่วงนี้เขาเอาแต่วนเวียนอยู่รอบตัวหลิงชิงเจวี๋ย สิ่งที่รับปากไว้ก็ยังไม่ได้ทำ
เขาพกเปลือกหอยสายรุ้งไปบ้านของสวี่หลินโจว
บ้านของสวี่หลินโจวกว้างใหญ่มาก เป็นคฤหาสน์หรูหรา
เมิ่งซูมองจนตาค้าง สมกับเป็นคุณชายสวี่ แค่ออกประตูบ้านก็ต้องนั่งรถแล้วกระมัง?
เขาส่งข้อความถึงสวี่หลินโจวล่วงหน้า อีกฝ่ายส่งคนใช้มารับเขา
สาวใช้พาเขาเข้าไปในคฤหาสน์ อดฟ้องไม่ได้ "ท่านกล้า ท่านไม่รู้เลย ช่วงนี้คุณชายอารมณ์ประหลาดมาก! ทุบข้าวของในบ้านทุกวัน ไม่กินไม่ดื่ม คุณท่านและคุณหญิงกังวลมาก"
เมิ่งซูถาม "เขาเกิดอารมณ์อะไรขึ้น?"
"เหมือนส่งต้นฉบับไปที่สำนักพิมพ์แล้วถูกปฏิเสธอีก พวกนั้นบอกว่างานที่เขาเขียนเป็นขยะ ให้เลิกส่งมา…"
เมิ่งซูกระตุกมุมปาก "อย่างนี้นี่เอง"
สาวใช้เต็มไปด้วยความกังวล "ท่านมาได้จังหวะพอดี ช่วยเกลี้ยกล่อมคุณชายหน่อยได้ไหม? บ้านเราไม่ได้ขาดเงิน ทำไมเขาต้องยึดติดกับการเขียน ยังต้องถูกคนพวกนั้นดูถูกอีก"
"ข้าจะลองดู" เมิ่งซูไม่พูดอะไรมาก เดินตามสาวใช้ไปจนถึงหน้าห้องนอนของสวี่หลินโจว