แมวทั้งสองตัวมีพลังโจมตีสูงแต่ป้องกันต่ำ พอสู้กันก็ไร้กฎเกณฑ์ เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวต่อเนื่อง
เมิ่งซูหดตัวอยู่มุมตำหนัก จ้องตาค้างมองพวกมัน
พวกมันมีธาตุที่ข่มกันและกัน ต่างฝ่ายต่างใช้ท่าไม้ตายพร้อมกัน น้ำแข็งปะทะเปลวเพลิง ควันหนาทึบพวยพุ่ง
เมิ่งซูตกใจจนหดคอ รอจนควันจางหาย ถึงยื่นหัวออกมามอง
ไม่เห็นแมวสองตัวนั้นแล้ว
ตายแล้วเหรอ?
เขาลุกขึ้นจากพื้น ตะโกนเรียก: “เหมียวเหมียวเจี้ยน กลับมา”
เหมียวเหมียวเจี้ยนมีนายเป็นเจ้าของ เดิมนอนสงบนิ่งอยู่บนพื้น พอได้ยินคำสั่ง ก็กลายเป็นแสงดาบ พริบตาเดียวก็กลับมาอยู่ในมือเขา
ระบบไม่ได้ประกาศว่าเคลียร์ชั้นสี่ได้ คงเป็นเพราะยังมีบอสอื่น หรือไม่ก็แมวสองตัวนี้ยังไม่ตาย
รอจนควันจางหายหมด เมิ่งซูคลำทางในความมืด เดินไปยังใจกลางตำหนักอย่างระมัดระวัง
ปลายเท้าเตะโดนสิ่งนิ่มนวลอย่างหนึ่ง เมิ่งซูก้มหน้า เท้าอยู่บนร่างแมวที่เกือบตายตัวหนึ่ง
เขาแยกไม่ออกว่านี่คือหน้ากากดำหรือหน้ากากขาว หมอบกายลง พยายามแยกแยะตัวตนของอีกฝ่าย
แมวดำยื่นอุ้งเท้าออกมากะทันหัน ดึงเสื้อคลุมของเขาไว้ ปากสั่นพูดคำสั่งเสีย: “ให้ฉัน… ออกลูกแมว…”
เมิ่งซู: “…”
หลิงชิงเจวี๋ย นายไปสอนอะไรพวกมันกันแน่!
เขาหัวเราะอย่างลิ้นแข็ง ยกดาบฟันเจ้าแมวตัวนี้ “ขอโทษนะ นายกลับเป็นขนแมวไปเถอะ”
ดันเจี้ยนก็ยังไม่เคลียร์ เมิ่งซูออกตามหาแมวอีกตัวให้ทั่ว ในตำหนักนี้ไร้แสงสว่าง อีกทั้งร่างแยกก็เป็นสีดำ หายากจริง ๆ