หลิงชิงเจวี๋ยดึงม้วนหนังสือออกจากใบหน้า เผยให้เห็นใบหน้าสวยสะคราญไร้เหตุผล ตั้งแต่โครงหน้าจนถึงผิวพรรณล้วนเป็นเลิศ คนบางคนแค่โกรธยังดูน่ารัก
“นายเอาแต่ง้อฉันแบบนี้ทุกที คราวนี้นายออกจากบ้านไปตั้งหกวัน” หลิงชิงเจวี๋ยจำได้แม่นยำนัก แถมยังใจน้อย “ปากก็บอกว่าจะตามจีบฉัน แต่แล้วไงล่ะ? หกวันเต็ม ๆ ไม่เห็นกลับมาเลย”
เมิ่งซูก้มหน้าลง “ขอโทษนะ...”
“ฉันไม่ให้อภัยนายหรอก” แมวหลิงโกรธจนตัวร้อน “ไม่เห็นจริงใจสักนิด”
“...จริงใจนะ” เสียงเมิ่งซูเบามาก “วันนี้นายหยุดโกรธก่อนได้ไหม? ฉัน...”
ฉันก็ไม่มีความสุขเหมือนกัน
เขาเศร้าแค่วินาทีเดียว ก็กลับมายิ้มหน้าบาน “ฉันจะทำของอร่อยให้เยอะ ๆ เลย สองสามวันนี้จะอยู่เป็นเพื่อนนาย ตกลงไหม?”
“ฉันไม่ต้องการให้นายอยู่เป็นเพื่อน!” หลิงชิงเจวี๋ยตายังไงก็ไม่ยอมรับว่าตัวเองแคร์ ยังคงงอนอยู่ เขาจำได้แม่นว่าเมิ่งซูเพิ่งจากไปเจ็ดวัน ตามเหตุผลแล้วคราวนี้ควรกลับไปโลกเดิมแค่วันเดียวก็ต้องกลับมาแล้ว
แต่เมิ่งซูกลับทิ้งเขาไปตั้งสามวันเต็ม ๆ!
สามวัน!
โลกเดิมมันมีอะไรน่าดูหนักหนา ถึงได้ทิ้งเขาไปนานขนาดนี้?
หลิงชิงเจวี๋ยพูดแล้วยิ่งโมโห ต่อยหนักด้วยคำพูดติดนิสัย “นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ต่อให้นายตายฉันก็ขี้เกียจมองสักแวบ!”
รูม่านตาของเมิ่งซูหดเล็กลง
เขายกยิ้มมุมปาก หัวเราะช้า ๆ เบา ๆ “โอ้... อย่างนั้นสินะ ฉันรู้นะ ไม่เป็นไร”