หลิงชิงเจวี๋ยดูเหมือนจะสนใจริมฝีปากและลิ้นของเมิ่งซูขึ้นมากะทันหัน นิ้วกดลงบนริมฝีปากของเขา ลูบไล้อย่างละเมียดละไม
นิ้วเปียกชื้นไปเล็กน้อย แต่เขากลับไม่มีทีท่ารังเกียจ ดวงตาสีเข้มขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำ "ดีเหลือเกิน"
ไม่แม้แต่จะขัดขืน
เมิ่งซูมักจะซื่อบื้อ ไม่ว่าเขาทำอะไรก็ไม่มีปฏิกิริยา เป็นคนขี้แกล้งโดยธรรมชาติ
นิ้วคาอยู่ระหว่างริมฝีปาก เมิ่งซูพูดไม่ชัดเสียแล้ว เขินอายจนอยากเบือนหน้าหนี
หลิงชิงเจวี๋ยในที่สุดก็เลิกกดฟันล่างของเขา นิ้วถอนออกจากริมฝีปาก เปื้อนคราบน้ำเหนียวเล็กน้อย กดลงบนริมฝีปากเขาอีกครั้ง
วินาทีต่อมา หลิงชิงเจวี๋ยก้มศีรษะลง ขนตายาวโค้งงอนปัดผ่านแก้มของเมิ่งซู
เขาจูบลงมาแล้ว
หรือจะว่าให้แม่นยำ เขาเพียงจูบลงบนนิ้วตัวเอง ปลายนิ้วกดบนริมฝีปากเมิ่งซู
จูบที่เปียกชื้นและเคอะเขิน
ไม่ฝ่าฝืนข้อกำหนดของกฎหมาย แต่ก็มอบจูบให้เมิ่งซูอย่างแท้จริง
สมองของเมิ่งซูขาวโพลนชั่วขณะ แม้แต่ลมหายใจยังลืม เขาตะลึงมองขนตาหนาแน่นของหลิงชิงเจวี๋ย ริมฝีปากยังคงสัมผัสร้อนผ่าวที่หลงเหลืออยู่ ทั้งที่ไม่ได้จูบกันจริง แต่กลับรู้สึกเหมือนจูบกันแล้ว
เขาไม่ขยับเลย หยุดนิ่งอยู่กับที่อย่างหาได้ยาก สมองกำลังทำงานเต็มที่ พยายามหาปฏิกิริยาที่เหมาะสมที่สุดในตอนนี้
ถูกจ้องมองเช่นนี้ หลิงชิงเจวี๋ยชักมือกลับราวกับต้องไฟฟ้าช็อต ตอนนี้ทั้งอายทั้งโกรธ "มองอะไรเล่า? ทำได้แค่นี้แหละ ใครใช้ให้เจ้าไม่พยายาม? ทำให้ข้า..."