รู้แก่ใจอยู่แล้วใช่ไหม?
แน่นอนว่ารู้แก่ใจอยู่แล้ว
เมิ่งซูลุกขึ้นยืนตัวตรง เชิดคางขึ้นเล็กน้อย สูดลมหายใจลึก ราวกับกำลังกล่าวปาฐกถาอันเคร่งขรึม "ผมอยากชวนคุณ"
เขาพูดอย่างแข็งทื่อราวกับผู้ประกาศข่าว และยืนตัวแข็งราวกับหุ่นไม้ ทำให้หลิงชิงเจวี๋ยหัวเราะออกมาทันที
"นายจะชวนฉันแบบนี้น่ะนะ?"
ใบหน้าขาวสะอาดของเมิ่งซูแดงก่ำ เขายืนตัวตรงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงงอย่างบริสุทธิ์ และดูหวั่นไหวเล็กน้อย "...ผมพึ่งเข้าร่วมงานเต้นรำแบบนี้ครั้งแรก คุณช่วยสอนผมหน่อยได้ไหม?"
"นายกำลังชวนฉันเต้นรำอยู่นะ"
หลิงชิงเจวี๋ยเตือนเขาอย่างเย็นชาว่า "ไม่ใช่ฉันร้องขอให้นาย"
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เมิ่งซูไม่เคยแม้แต่จะสวมสูท นับประสาอะไรกับมารยาทในงานเลี้ยงเช่นนี้
เขาแสดงสีหน้าอับอายออกมาอย่างเห็นได้ชัด
สวี่หลินโจวที่ถูกทอดทิ้งกำลังกลั้นใจอย่างสุดจะทน ในที่สุดก็หาโอกาสแทรกขึ้นมาได้เสียที "นายไม่เต้น ฉันเต้น แล้วอีกอย่างเขาตอบตกลงฉันแล้ว นี่เป็นสิ่งที่เขาติดค้างฉัน"
พูดพลางเขาก็ส่งสายตาให้เมิ่งซู "เฮ้ ยังไงหลิงชิงเจวี๋ยก็ไม่ยอมเต้นกับนาย งั้นเราสองคนมาจับคู่กันเถอะ"
เมิ่งซูกำลังจะอ้าปากพูด แต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าตัวเองส่งเสียงใดๆ ออกมาไม่ได้เลย
เขาจับลำคอตัวเองด้วยความประหลาดใจ แล้วพยายามเปล่งเสียง
ไม่มีเสียงจริงๆ ด้วย!
เวทเงียบเสียง!
หลิงชิงเจวี๋ยใช้เวทเงียบเสียงใส่เขาโดยตรง เพื่อไม่ให้เขาตอบกลับ!
คนคนนี้ใจแคบเกินไปแล้วนะ!
เมิ่งซูอ้าปากค้าง ตอนนี้ได้ประจักษ์ถึงความต่ำช้าของหลิงชิงเจวี๋ยแล้ว ส่วนหลิงชิงเจวี๋ยก็ยืดอกขวางเขาอย่างแน่นหนา ป้องกันทุกวิถีทาง ไม่ให้เขาได้พบกับสวี่หลินโจวอย่างชัดเจน