เมิ่งซูตื่นเต้นเกินไป หายใจรวนไปหมด
สายตากวาดผ่านริมฝีปากสีอ่อนของหลิงชิงเจวี๋ย สันจมูกสูงตรง ดวงตาไร้อุณหภูมิ
ทุกตารางนิ้วงอกงามตามรสนิยมของเมิ่งซู
เขาไม่ขยับอยู่นาน หลิงชิงเจวี๋ยรอจนหมดความอดทน เร่งเร้าเขา “ท่านกล้า อย่าให้ข้าต้องรอ”
เมิ่งซูได้สติ ทำตามแบบคนรอบข้าง ก้มตัวลงเล็กน้อย แบมือซ้าย อ่อนโยนและสง่างาม
ต่างหูสีเงินบนติ่งหูสะท้อนแสงวาบ
หลิงชิงเจวี๋ยหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว เพิ่งสังเกตว่าเมิ่งซูใส่เครื่องประดับหูที่ดูฉูดฉาดเช่นนี้ และก่อนหน้านี้เขากลับไม่ทันเห็นเลย
เพราะใบหน้าของเมิ่งซูดึงดูดสายตาได้ง่ายกว่า สีตาลุ่มลึกราวกับวังวน มืดดำหนักแน่น คล้ายเปลวไฟไม่มีวันดับ ขัดแย้งกันจนแย่งความสนใจทั้งหมดของผู้คนไป กระทั่งเครื่องประดับหูที่โดดเด่นเกินเหตุยังถูกกลบไว้
ใบหน้านี้ช่างเป็นพรสวรรค์ที่สวรรค์ประทานมาให้ ทว่าเมิ่งซูเองเหมือนจะไม่รู้ตัว
“ผมขออนุญาตเชิญคุณเต้นรำได้ไหม” น้ำเสียงท้ายประโยคของเมิ่งซูสั่นเล็กน้อย
เขาเลียนแบบคนอื่นอย่างงุ่มง่าม หวังแลกมาซึ่งความสงสารสักนิด
หลิงชิงเจวี๋ยจ้องมองเขาครู่หนึ่ง ในจังหวะที่เขาเกือบจะถอดใจ ค่อย ๆ วางมือลงบนฝ่ามือของเขา “คราวหน้ายังขอไปทีแบบนี้อีก ข้าจะไม่ตอบตกลงหรอก”
[เป้าหมายที่เลือกยอมรับคำเชิญของท่านแล้ว]