ตามคำกล่าวของเลค เมิ่งซูสามารถอยู่ในโลกนี้ได้อีกอย่างมากหนึ่งเดือน
หลังจากนั้นแม้เขาจะยังไม่ตาย แต่เพราะร่างกายอ่อนแอเกินไป ก็จะถูกกฎหมายปัดเป่า ห้ามไม่ให้เขาเข้าสู่โลกนี้อีก
เมิ่งซูใช้เวลามากมายสอนหลิงชิงเจวี๋ยทำอาหาร ทุกครั้งที่ทำอาหารจะบังคับให้หลิงชิงเจวี๋ยตามเขาเข้าครัว อดทนอธิบายการใช้วัตถุดิบปรุงรสแต่ละอย่าง ไฟในการผัด ระยะเวลาในการตุ๋น…
น่าเสียดายหลิงชิงเจวี๋ยฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ทุกครั้งที่เมิ่งซูถามว่าเข้าใจไหม เขาก็พยักหน้าบอกว่าเข้าใจแล้ว
พอถามทันทีว่า “อันไหนคือเกลือ อันไหนคือผงชูรส”
เขาเลือกอยู่นาน ชี้ไปที่ผงซักฟอก สีหน้าลังเล “นี่คือเกลือ?”
ระหว่างเกลือกับผงชูรสกลับเลือกผงซักฟอก เมิ่งซูโมโหจนเกือบเป็นลม
เรียนไปครึ่งเดือน หลิงชิงเจวี๋ยไม่มีความคืบหน้าเลย เข้าครัวก็ได้แต่ใช้หางมารบกวนเมิ่งซู กวาดไปมาบนใบหน้าคนอื่น พยายามทุกทางเพื่อเรียกร้องความสนใจ
เขาไม่เพียงไม่เรียน แต่ยังก่อกวนอีกด้วย
ขนแมวหล่นลงไปในหม้อ และเพราะพลังเวทของหลิงชิงเจวี๋ยรุนแรงเกินไป แม้แต่ขนที่ร่วงก็มีจิตสำนึกเป็นของตัวเอง
ขนแมวที่ตกลงไปในหม้อบางครั้งก็เอ่ยปากพูดขึ้นว่า “ร้อนจะตายแล้ว! ร้อนจะตายแล้ว!”
ทำให้เมิ่งซูตกใจไม่น้อย
หลิงชิงเจวี๋ยผู้ก่อเรื่องยังไม่มีทีท่าว่าจะสำนึกผิด ยังคงใช้หางพันรอบเอวของเมิ่งซูอย่างไม่ลดละ ความหมายของการรบกวนนั้นชัดเจนมาก
เมิ่งซูจับหางของเขาไว้ ระงับอารมณ์ “คุณเรียนทำอาหารอะไรเป็นบ้าง”
หลิงชิงเจวี๋ยเลิกคิ้ว “เรียนหมดแล้ว”