ทั้งสองจูบกันจนเบลอ เมิ่งซูหายใจไม่ทันอีกครั้ง กลั้นใจผลักหลิงชิงเจวี๋ยออก หน้าแดงหูแดง "ไม่จูบแล้ว"
หางของหลิงชิงเจวี๋ยปัดเบา ๆ ผ่านแก้มเขา มือหนึ่งเท้าคาง เอียงตัวมองเขายิ้ม ๆ "ตั้งหลายครั้งแล้ว ยังไม่ยอมหัดหายใจอีกนะ"
นายจูบซะเร็วขนาดนั้น จะให้มีจังหวะหายใจได้ยังไง?
ตัวเมิ่งซูมีกลิ่นครีมอาบน้ำหอม ๆ หลิงชิงเจวี๋ยเอนตัวพิงเขาอย่างเคยชิน แอบน้อยใจนิด ๆ "นายคราวนี้หายไปเป็นเดือนเลย"
"หลับเพลินไปหน่อย" เมิ่งซูพูดยิ้มตาโค้ง "ให้รอนานแล้วสินะ"
"...ฉันไม่ได้รอสักหน่อย"
เมิ่งซูหัวเราะในลำคอ "ไม่รอฉันจริง ๆ เหรอ?"
หลิงชิงเจวี๋ยสีหน้าหม่นหมอง เบือนหน้าหนีไม่พูดไม่จา แม้แต่หางแมวก็เก็บไปด้วย
โกรธจริง ๆ เลย กล้าทิ้งเขาไปทั้งเดือน
เมิ่งซูพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ยื่นนิ้วหนึ่งจิ้มไหล่เขา "เหมียวเหมียว นี่ผอมไปหรือเปล่า?"
เขาดูออกด้วย? หลิงชิงเจวี๋ยแปลกใจอยู่บ้าง หน้าตาเย็นชา น้ำเสียงแข็ง "ไม่รู้"
เมิ่งซูยื่นมือไปบีบเอวเขา ลวนลามไปมา "ลุกขึ้นมาให้กอดหน่อย"
"ไม่เอา"
"กอดที กอดแป๊บเดียว" เมิ่งซูเมื่อก่อนเป็นพรานเบ็ด รายได้ผูกกับน้ำหนักปลา
พอตกปลาถึงระดับห้า เขาก็ปลดล็อกสกิลหนึ่ง แค่อุ้มวัตถุขึ้นมาก็รู้พิกัดน้ำหนักแน่นอน
หลิงชิงเจวี๋ยยังงอนอยู่ ถูกทิ้งไว้นานขนาดนี้ จะให้ดีใจได้ยังไง แต่เขาก็เข้าใจ ว่าเมิ่งซูไม่ได้ตั้งใจหายไปนาน ติดอยู่ในดันเจี้ยนตั้งหลายวัน ตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะพักผ่อนให้เต็มที่ก็สมควร