เขาเพิ่งมาที่นี่ได้สองวัน ร่างกายก็ทนไม่ไหวแล้ว
ดวงตาของเมิ่งซูแดงเรื่อเล็กน้อย เขาปรับอารมณ์ให้สงบลง แล้วยิ้มแย้มโอบไหล่หลิงชิงเจวี๋ย “มองฉันหน่อยสิ มองฉันอีกที”
หลิงชิงเจวี๋ยจงใจเบือนหน้าหนี ไม่ยอมมองเขา
ทว่าเมิ่งซูกลับร้อนรนขึ้นมาทันใด เปล่งเสียงดังขึ้น “ฉันบอกให้มองฉัน!”
หลิงชิงเจวี๋ยถึงได้หันมามองเขาด้วยท่าทีงอนขุ่น
“มีอะไร?”
เมิ่งซูก็หมดอารมณ์ขึ้นมาในพริบตา ปล่อยหัวไหล่ตก แล้วหัวเราะเบาๆ “เหมียวเหมียว ฉันกลับก่อนนะ”
หลิงชิงเจวี๋ยขมวดคิ้วมุ่น แสงจากโทรทัศน์ส่องสว่างวูบวาบ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปตาม “ทำไมล่ะ? วันนี้เพิ่งวันที่สองเอง”
นิ้วมือของเมิ่งซูลูบไหล่หลิงชิงเจวี๋ยอย่างกระวนกระวาย เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “คือว่า... ฉันจะกลับไปเอาหินจันทรามาให้ อยากรีบเอามาให้เธอ”
“เมื่อกี้เธอบอกว่าจะไม่ให้ฉันนี่ จะเอาไปให้คนอื่น ตอนนี้ฉันไม่อยากได้แล้ว” น้ำเสียงของหลิงชิงเจวี๋ยหม่นหมอง ไม่สดใสดังเช่นปกติ
“เมื่อกี้ฉันแกล้งเธอเล่นน่ะ นอกจากเธอแล้ว ฉันจะให้ใครได้อีก?”
หลิงชิงเจวี๋ยมองเขาอย่างไร้อารมณ์ “ว่าไงล่ะ? ไอ้จิ้งจอกเฮงซวยนั่น นักเขียนกระจอกนั่น แล้วก็คนจับฉ่ายอีกเพียบ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ เธอมีค่าความชอบกับคนอื่นเกินหกสิบตั้งหลายคน”
เมิ่งซูจนปัญญา “การรับภารกิจรับจ้างมันก็ต้องเพิ่มค่าความชอบอยู่แล้วนี่ เวลาปรกติต่างคนต่างให้ของกัน ก็เลยเพิ่มขึ้นมาบ้างโดยไม่ตั้งใจ ฉันไม่เคยจงใจเพิ่มค่าความชอบเลยนะ”