ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าดำคล้ำของขอทานคนนั้น
กลิ่นเหม็นจนยากจะบรรยายจากห้องน้ำตามมาติด ๆ
เมิ่งซูคลื่นไส้ขึ้นมาทันที เขาผลักขอทานออกไปสุดแรง “ให้ตายสิ!”
แล้วพุ่งตัวออกจากห้องน้ำ
ขอทานตามเขาต้อย ๆ “เฮ้ย ๆ เมื่อกี้นายก็เห็นเวทมนตร์ของฉันแล้วนะ ให้เงินฉัน! ให้เงินฉัน!”
เมิ่งซูเดินเซไปยังจุดที่ห่างจากห้องน้ำสาธารณะ สูดอากาศบริสุทธิ์ แต่เพราะยังป่วยอยู่ ร่างกายแทบจะล้ม เขาคว้าต้นไม้ไว้ยันตัวได้อย่างหวุดหวิด
ขอทานเดินตามมา ยื่นมือแบใส่เขา “ฉันไม่ได้โกหกนายใช่ไหม? นายหายไปสองชั่วโมงครึ่ง ที่นู่นน่าจะผ่านไปแล้วสองวันครึ่ง ให้เงินฉันมา”
กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง เมิ่งซูก็ต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมานจากโรคร้ายอีกครา
เขาหัวเราะออกมาอย่างจนใจ ชั่วขณะไม่รู้ว่าตัวเองโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่
“เพื่อนเอ๊ย นายเป็นพ่อมดจริง ๆ ด้วย”
ขอทานเช็ดจมูก “ใช่สิ ฉันไม่ได้โกหกนาย แล้วนายก็อย่าโกหกฉันล่ะ ให้เงินฉันมา”
“ให้แน่นอน” เมิ่งซูพยักหน้ารับ “แล้วจู่ ๆ ฉันกลับมาได้ยังไง?”
“นายท่องคาถากลับบ้านไง”
“คาถากลับบ้าน?”
ขอทานบอก “แล้วเจอกันพรุ่งนี้”
แล้วเจอกันพรุ่งนี้
ใครมันจะตั้งคาถาเป็น ‘แล้วเจอกันพรุ่งนี้’ กันเล่า!
เมิ่งซูขี้เกียจจะบ่นแล้ว เขาโบกมือ ทั้งสองยื้อยุดกันอยู่ข้างนอกแบบนั้นก็เด่นเกินไป “กลับบ้านฉันเถอะ นายเร่ร่อนข้างนอกแบบนี้มันไม่ใช่เรื่อง”
“นายจะให้ฉันอยู่บ้านนายเหรอ?” ขอทานซาบซึ้งจนแทบจะร้องไห้ “นายดีกับฉันจริง ๆ! ฉันรู้หรอกว่าสายตาฉันไม่เคยพลาด”