ทันทีที่เมิ่งซูกลับมายังโลกของตัวเอง เขาก็เริ่มไอ หูอื้อตาพร่า หัว buzzing ไปหมด เขาไอหนักหน่วงราวกับจะไอเอาตับไตไส้พุงออกมาทั้งหมด
เลคกำลังเตรียมตัวออกไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ พอเห็นเขาไอเป็นเช่นนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "คุณไปทำอะไรในโลกนั้นมา?"
เขาลนลานรินน้ำร้อนสักแก้วให้เมิ่งซู พลางช่วยลูบหลังให้หายใจคล่อง "ร่างกายคุณแย่เกินไปแล้ว ถ้าสลับมิติแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เกรงว่าจะตายก่อนวัยอันควรนะ!"
เมิ่งซูจิบน้ำคำหนึ่ง แต่กลับสำลัก เขาเอามือปิดปาก หางตาคลอด้วยน้ำตาใส ๆ ไอแห้งไม่หยุด "เปล่า... ไม่ได้ทำอะไร... แค่ก แค่ก!"
กว่าจะหายไอได้ก็ผ่านไปพักใหญ่
เลคคุกเข่าครึ่งหนึ่งอยู่ข้าง ๆ เขา แล้วพูดอย่างระมัดระวัง "ไม่อย่างนั้น... ต่อไปอย่าไปโลกนั้นอีกเลยดีไหม? คุณไม่ใช่คนที่นั่นอยู่แล้ว ไม่ได้รับความคุ้มครองจากกฎหมาย การสลับมิติบ่อย ๆ แบบนี้มันกำลังผลาญพลังชีวิตของคุณนะ"
"ขอบใจ" เมิ่งซูฝืนยิ้ม "ฉันพนันกับคนอื่นไว้ จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไม่ได้"
ภายในสามปี เขาต้องเอาชนะใจหลิงชิงเจวี๋ยให้ได้
เลคไม่เข้าใจว่าทำไมคนคนนี้ถึงดื้อรั้นนัก ทั้งที่ดูเหมือนพูดง่าย แต่กลับไม่ยอมฟังคำแนะนำห้ามปรามของเขาเลยสักนิด
"ถ้าคุณจะไปให้ได้ ฉันก็คงห้ามไม่ได้ เพราะปากก็อยู่ที่ตัวคุณ ฉันคงปิดปากคุณไม่ได้หรอก" เลคหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "แต่คุณต้องจำไว้ ว่าคุณต้องปกป้องตัวเองให้ดีในโลกนั้นด้วย ความเสียหายใด ๆ ก็จะส่งผลถึงร่างกายคุณในโลกจริง และแน่นอนว่าร่างกายในโลกจริงของคุณ ก็จะส่งผลถึงร่างในโลกนั้นด้วย"