เถาวัลย์ยืดตัวอย่างสุดแรง ใบแบนกลมพลิ้วไหวกลางอากาศ
มันค่อย ๆ เลื้อยขึ้นไปบนนิ้วของเมิ่งซู พันเกี่ยวราวกับกำลังนำทางเขา
เมิ่งซูเอียงศีรษะ นิ้วของเขาถูกเถาวัลย์ดึงเข้าไปใกล้หลิงชิงเจวี๋ย "นี่มันอะไรกัน?"
เถาวัลย์พันนิ้วของทั้งสองเข้าด้วยกัน บังคับให้พวกเขาถูกมัดติดกัน
หลิงชิงเจวี๋ยรู้สึกหงุดหงิดราวกับความในใจถูกเปิดโปง อยากดึงนิ้วออก แต่เจ้าพืชไร้สมองนี้พันแน่นเกินไป ถ้าออกแรงมากก็จะดึงเถาวัลย์ขาด จึงได้แต่พูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองว่า "อย่ามายุ่งเรื่องคนอื่น ไม่งั้นข้าจะถอนทิ้ง"
เมิ่งซูไม่เข้าใจ "พืชที่ท่านเลี้ยงไว้มีจิตสำนึกงั้นหรือ? แต่มันพันข้าหมายความว่ายังไง?"
แน่นอนก็เพราะมันสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของหลิงชิงเจวี๋ย คิดว่าหลิงชิงเจวี๋ยอยากอยู่กับเมิ่งซู มันจึงทำตามอำเภอใจมัดทั้งสองเข้าด้วยกัน
ผลก็คือถูกหลิงชิงเจวี๋ยเยาะเย้ย "มันไม่มีตา มองไม่เห็น เลยมัดมั่วไปหมด ก็แค่ต้นไม้ จะมีความหมายอะไรได้?"
เขาถึงไม่ต้องการให้พืชมาคอยเป็นสื่อกลางหรอก
"ปล่อย อย่าให้ข้าพูดครั้งที่สาม"
เถาวัลย์ที่พันนิ้วของเขาอยู่หดกลับไป
เถาวัลย์น้อยใจ เถาวัลย์ไม่พูด
"งั้นหรือ?" เมิ่งซูไม่ค่อยรู้เรื่องพืชเวทมนตร์พวกนี้ ยิ้มแล้วดึงนิ้วออก คิ้วและหางตาเต็มไปด้วยชีวิตชีวา "จริงสิ ข้าได้เอาแร่เงินเข้มข้นกลับมาแล้ว"
หลิงชิงเจวี๋ยใบหน้าเย็นชาลง "สองวันก่อนก็เอาคืนมาแล้ว ทำไมวันนี้ถึงเพิ่งกลับมา?"
น้ำเสียงของเขาเหมือนกับมาสอบสวน ราวกับว่าเมิ่งซูทำผิดร้ายแรงอย่างไม่อาจให้อภัย