เมิ่งซูนอนแผ่อยู่บนเตียงอย่างหมดแรง ทั้งปวดเอวปวดก้นไปหมด
หลิงชิงเจวี๋ยข้างๆ แย่งผ้าห่มไปห่อตัวมิดชิด สะดุ้งเฮือกเป็นระยะ
แอบร้องไห้อยู่นั่นเอง
ทุกท่านคงสงสัยนัก ว่าสถานการณ์ประหลาดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร
เชิญฟังข้าค่อยๆ เล่า
นี่เป็นปีที่สี่แล้วที่เมิ่งซูมาอยู่อ่าวจันทรา เขาทำเควสต์ชาวบ้านสำเร็จไปแล้ว 900 ชิ้น เหลืออีกแค่ก้าวเดียวก็จะสร้างบ้านและแต่งงานกับเหมียวเหมียว
แต่เขาเริ่มเสียใจแล้ว
ช่วงติดสัดของหลิงชิงเจวี๋ยมักสั้นและรุนแรง เว้นสองวันก็มาที แต่ละทีก็พร่ำบอกให้เมิ่งซูคลอดลูกแมวน้อย
พอนานวันเข้า เมิ่งซูแทบเสียสติ
ผู้ชายคลอดลูกแมวได้จริงหรือ?
เขาเกิดความสงสัยจึงไปค้นหาความรู้ที่เกี่ยวข้อง ถึงได้รู้เรื่องน่าประหลาดใจอย่างหนึ่ง: เพื่อจัดสรรทรัพยากรอย่างเหมาะควร สิ่งมีชีวิตในโลกนี้ยากที่จะให้กำเนิดบุตร รักษาจำนวนประชากรสายพันธุ์ให้มั่นคง
สัตว์ส่วนใหญ่มีลูกได้เพียงตัวเดียวตลอดชีวิต ถูกบังคับโดยกฎหมายอย่างเข้มงวด
ยิ่งทรงพลังก็ยิ่งยากมีบุตร
หลิงชิงเจวี๋ยอยู่ในประเภทที่แกร่งฝืนฟ้า หากเขาอยากมีบุตร อย่างน้อยต้องบากบั่นไปหลายร้อยปี
แล้วยังไปหาเอามนุษย์เพศชายที่ไม่มีช่วงติดสัดมาเป็นคู่ครอง ต่อให้เดิมก็คลอดลูกแมวไม่ได้ เขายังไม่ยอมจำนน ดันทุรังจะลองกับเมิ่งซู
ผลลัพธ์คือผู้ที่บาดเจ็บทั่วโลกมีเพียงเมิ่งซูคนเดียว
วันนี้ก็เช่นกัน หลิงชิงเจวี๋ยกดเขาลงบนเตียง พูดยังไงก็จะให้เขาคลอดลูกแมว
ตอนแรกเมิ่งซูยังตามใจเขาได้ แต่ต่อมาหลิงชิงเจวี๋ยทำเกินเลย แถมไม่ยอมหยุดสักที เมิ่งซูทนไม่ไหวจริงๆ จึงพูดความจริงอันโหดร้ายนั้นออกไป “มนุษย์เพศชายคลอดลูกแมวไม่ได้”
แค่ประโยคสั้นๆ ก็ทำให้โลกของหลิงชิงเจวี๋ยพังทลาย
สีหน้าอันเร่าร้อนของเขาจางหายไปในพริบตา หูแมวตกลู่ เขาถามเสียงสั่นว่า “คลอด... ไม่ได้?”
เมิ่งซูยกแขนปิดตา เสียงแผ่วเบาราวไร้วิญญาณ “อืม ผู้ชาย คลอดลูกแมวไม่ได้”
“พ่อข้ายังคลอดเลย!”
“นั่นเพราะแม่ของเจ้าเป็นผู้หญิง เจ้าคลอดจากแม่เจ้าต่างหาก”
“...”
หลิงชิงเจวี๋ยนิ่งไปครู่ใหญ่ก่อนจะพูดว่า “เช่นนั้นเจ้าก็ไม่มีทางคลอดลูกแมวให้ข้าเลยน่ะสิ... หลายวันมานี้ เจ้าหลอกข้ามาตลอด?”