ในหอคอยราชาอสูรไม่มีการแบ่งกลางวันกลางคืน ท้องฟ้ามืดหม่นตลอดกาล
เมิ่งซูจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองทำแบบนี้มานานแค่ไหน ผ้าสีดำเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของเขา หลิงชิงเจวี๋ยยังชอบจูบดวงตาของเขาอยู่เสมอ ทำให้ผ้าผืนนั้นเหนียวหนืดชื้นแฉะ อึดอัดมาก
ลมหายใจร้อนผ่าวของเด็กหนุ่มกระทบข้างหู เมิ่งซูกลอกตาไปมาอย่างเชื่องช้า เสียงแหบแห้งแล้ว "เหมียวเหมียว ข้าเหนื่อยแล้ว พักก่อนเถอะ..."
เสียงครางอู้อี้อีกครั้ง
หลิงชิงเจวี๋ยกอดเขาจากด้านหลัง ปลายนิ้วลูบไล้ต้นคอของเขา "ใกล้แล้ว ทนอีกนิดนะ"
"ไม่ไหวแล้ว..." เมิ่งซูทนไม่ไหวจริง ๆ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่านี่คือครั้งที่เท่าไหร่ที่ขอร้องให้หยุด หลิงชิงเจวี๋ยเหมือนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทำให้เขาเหมือนปลาที่ขาดน้ำใกล้ตาย
"เมื่อกี้บอกว่าจะให้ลูกแมวน้อยกับข้าไม่ใช่หรือ" มือของหลิงชิงเจวี๋ยเลื่อนลงมาที่ท้องน้อยของเขา ปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน "ยังขาดอีกนิดเดียว"
"ให้ไม่ได้ ให้ไม่ได้..." เมิ่งซูพยายามยื่นมือออกไปหมายจะคลานไปข้างหน้า หลุดพ้นจากพันธนาการของเขา "ข้าไม่ให้ ไม่ทำแล้ว... เจ้าให้ข้าพักก่อนแป๊บเดียวก็พอ..."
หลิงชิงเจวี๋ยดึงเขากลับมาอีกครั้ง น้ำเสียงฟังดูหม่นหมอง "เจ้าโกหก"
แผ่นหลังของเมิ่งซูเต็มไปด้วยรอยแดงไปทั่วทั้งร่าง หาที่สะอาดสักแห่งไม่ได้เลย
เขาเกือบจะเป็นตะคริว น้ำตาเปียกชุ่มผ้าสีดำ "ไม่ทำแล้ว! ถ้าเจ้ายังทำแบบนี้อีกข้าจะโกรธเจ้าแล้วนะ—"
หลิงชิงเจวี๋ยจับใบหน้าของเขาบิดกลับมา จูบริมฝีปากของเขาอีกครั้ง ปลอบด้วยเสียงอู้อี้ไม่ชัดเจน "อย่าโกรธข้าเลย"