ชั้นที่ห้าสั่นคลอน อาร์เรย์ส่งผ่านปรากฏขึ้นแล้ว ระบบส่งประกาศไม่หยุด ให้เหล่านักผจญภัยทั้งปวงรีบล่าถอยโดยด่วน
[ ชั้นที่ห้าของหอคอยราชาอสูรถูกตีแตกแล้ว กรุณารีบล่าถอย! ]
[ ท่านตีแตกชั้นที่ห้าแล้ว สัดส่วนรางวัลร้อยเปอร์เซ็นต์ ถูกส่งไปยังช่องเก็บของของท่านแล้ว ]
เมิ่งซูปวดหลังล้าไปทั้งร่าง ยังไม่มีกะจิตกะใจไปดูว่ารางวัลคืออะไร เขาเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเต็มพื้นขึ้นมาสวม คว้าตัวเหมียวเหมียวกลับเข้ากอดไว้ในอ้อมแขน ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุม “พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”
ทั้งที่รู้ว่าเหมียวเหมียวไร้สติ เขาก็ยังอยากพูดคุยกับเหมียวเหมียว
เขากระเผลกกระแปลกเดินมาถึงอาร์เรย์ส่งผ่าน ก้มศีรษะลูบหัวเหมียวเหมียว “เจ้าว่าอาร์เรย์ส่งผ่านนี้จะพาพวกเราไปส่งที่ไหน”
เหมียวเหมียวไม่ตอบ
แต่ระบบตอบแล้ว: [ ท่านกำหนดจุดหมายในการส่งตัวได้ ]
เมิ่งซูปริ่มยินดีเป็นที่สุด “เช่นนั้นก็ส่งข้ากลับบ้านเถิด”
เขายังกังวลว่าคนทั้งสองจะอยู่ในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยร่วงลงกลางฝูงชน ถึงขั้นตายทั้งเป็นทางสังคมเลยนะเนี่ย!
ระบบยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง หลงเหลือศักดิ์ศรีสุดท้ายไว้ให้เขา
ส่งตัวถึงในบ้าน เมิ่งซูล้มตัวลงบนโซฟาในพริบตา ยกตัวเหมียวเหมียวขึ้นอย่างสิ้นเรี่ยวแรง “เจ้าได้รับบาดเจ็บ แต่ผู้รักษาเพียงคนเดียวในเมืองของเราก็คือตัวเจ้าเอง”
“ข้าจะเข้าไปในเมืองหาผู้รักษามาให้เจ้าสักคน” เมิ่งซูยิ้มขมขื่น เช็กแถบเลือดของหลิงชิงเจวี๋ย ยาวเฟื้อยตั้งปานนั้น “เจ้ามีเลือดเป็นแสนหยด ผู้รักษาคนไหนจะช่วยเติมเลือดให้เจ้าเต็มได้”