เขามีสีแดงระเรื่อเย้ายวนบนใบหน้า สายตาหลบหลีก ตะกุกตะกักอธิบาย "ยังไง ยังไงซะก็ไม่ได้หมายความว่าด่าเจ้านี่"
หลิงชิงเจวี๋ยลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย ชมอย่างแข็งๆ "เจ้าถึงแม้จะโง่ ก็โง่ได้น่ารักกว่าพวกนั้น"
ที่ไหนมีคนชมแบบนี้? เมิ่งซูยิ้มอย่างจนใจ คิ้วโค้งงอ "เจ้าพูดไม่เป็นจริงๆ ใครสอนเจ้าชมคนแบบนี้?"
เขาดึงข้อมือหลิงชิงเจวี๋ยไว้ "ข้าไม่โกรธ เจ้าไม่ต้องปลอบข้า"
หุบเขามีเมฆชั่วร้ายลอยล้อมรอบ ไอสีดำอบอวล
บนภูเขาขึ้นปกคลุมด้วยหญ้าสีเงินนิรนาม ราวกับปูพื้นด้วยแสงจันทร์
ความคิดของเขามุ่งไปที่ด้านมังกรร้ายมากกว่า จ้องมองไม่กะพริบ "ข้าห่วงพวกเขามากกว่า ค่ายกลเจ็ดพิฆาตไม่ได้ผล เกิดตีหญ้าให้งูตื่นขึ้นมา..."
"ถ้าเจ้าอ้อนวอนข้า ข้าอาจจะพิจารณาช่วยพวกเขา" หลิงชิงเจวี๋ยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ มีเจตนาร้ายอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากยกขึ้น
เขาก้มตัวลง หน้าแทบจะแนบชิดเมิ่งซู สายตาประสานกัน "พูดอะไรดีๆ ทำให้ข้าสุขใจหน่อย"
เมิ่งซูเงยหน้ามองเขาอย่างซื่อบื้อ จู่ๆ จะให้ชมคน เขาก็ชมไม่เป็นเหมือนกัน แค่ทำตามใจ ดูทั้งคลั่งทั้งเซ่อ "เจ้านี่หล่อจริงๆ ตอนข้าเห็นเจ้าแวบแรกก็อยากนอนกับเจ้า"
หลิงชิงเจวี๋ย "..."
เขาย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตากับเมิ่งซู รู้สึกแปลกใจมาก "ทำไมเจ้าพูดจาลามกกับข้าได้ทุกทีเลย? พูดอย่างอื่นไม่ได้หรือไง?"
เมิ่งซูซื่อสัตย์เรียบง่าย "ข้าเป็นคนซื่อ พูดแต่ความจริง"
"เช่นนั้นเจ้าอยากได้กอดไหม?" หลิงชิงเจวี๋ยมองดวงตาสีดำของเขา แล้วถามประโยคที่ไม่มีต้นสายปลายเหตุเช่นนี้