คณะอัศวินที่เจ็ดล่าถอยทั้งหมดแล้ว แต่เมิ่งซูกลับไปไม่ได้ เขาต้องหาทางปราบมังกรร้ายตัวนี้และชิงของขวัญค่าความชอบมาให้ได้
แค่โผล่หัวออกมาเมื่อครู่ เขาก็แทบถูกไอพลังของมังกรร้ายนี่กดทับจนสลบ
หลิงชิงเจวี๋ยสำรวจภายในถ้ำ สัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลด้านใน ก่อนจะเสนอแผนว่า “ถ้าระบุตำแหน่งของเจ้าหญิงได้ ข้าจะใช้เวทมนตร์เคลื่อนย้ายส่งนางออกไป แล้วก็ปรับภูเขาลูกนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองได้เลย”
เมิ่งซูกอดเหมียวเหมียวเจี้ยนไว้แนบอก “ท่านจะลงมือเองเลยหรือ”
“ถ้าเจ้าสู้ไม่ไหว” หลิงชิงเจวี๋ยตอบเช่นนั้น
หากเมิ่งซูล่วงหน้ามาฝึกใช้เหมียวเหมียวเจี้ยนเก็บเลเวลสักสามเดือน เขาคงพอมีกำลังต่อกรกับมังกรร้ายตัวนี้อยู่บ้าง
แต่เขาโง่เสียเอง โยนเหมียวเหมียวเจี้ยนทิ้งไว้ในโกดังให้จับฝุ่น
ตอนนี้ช่องว่างระหว่างเขากับอสูรจันทรา-อาเจอคาลามันห่างกันราวฟ้ากับเหว อีกฝ่ายแค่จามทีเดียวยังพัดเขาปลิวหายไปไกลแสนไกล
หลิงชิงเจวี๋ยยิ่งคิดก็ยิ่งขัดใจ ทั้งที่เมิ่งซูเป็นฝ่ายตามจีบเขาแท้ๆ แต่ทำไมของขวัญค่าความชอบถึงต้องให้เขาลงมือเองด้วยเล่า
นี่นับว่าเขาเล่นด้วยตัวเองหรือเปล่า
รู้งี้ไม่ตั้งของขวัญค่าความชอบให้ยากเย็นแบบนี้ตั้งแต่แรกดีกว่า
“ข้ากับมันสู้ตัวต่อตัว ข้ามั่นใจว่าเอาชนะมันได้ แต่ภูเขาแถบนี้คงถูกทำลายเรียบ” หลิงชิงเจวี๋ยเอ่ยถ้อยคำนี้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบดุจสายลม “เป้าหมายของเราคือช่วยเจ้าหญิง และถือโอกาสปล้นคลังสมบัติของมันไปด้วย หากไม่จำเป็นจริงๆ ข้าจะไม่ลงมือ”