เมิ่งซูที่ไม่เคยร้องไห้ กลับรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเล็กน้อย เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ไม่นานเขาก็หัวเราะออกมา ไร้แววห่อเหี่ยว "จริงสิ อีกเดี๋ยวเราเข้าไปในยอดเขาจันทรากาฬแล้ว เจ้าต้องตามหลังข้ามาดี ๆ ห้ามไปไหนทั้งนั้น"
หลิงชิงเจวี๋ยไม่ค่อยสนใจ "อืม"
เมิ่งซูทำหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย "ได้ยินไหม ต้องตามข้ามาดี ๆ ไม่งั้นคราวหน้าข้าไม่พาเจ้าออกมาด้วย"
เป็นวิธีขู่ที่ไร้เดียงสานัก
แต่หลิงชิงเจวี๋ยกลับให้ความร่วมมืออย่างมาก ส่งเสียงในลำคออย่างไม่เต็มใจ "รู้แล้ว"
"เจ้าคิดว่าพวกนั้นสู้มังกรตัวนั้นได้ไหม"
"ไม่ค่อยได้" หลิงชิงเจวี๋ยพูดสั้น ๆ "ในคณะอัศวินนี้ดูเหมือนไม่มีนักเวทที่ถนัดด้านป้องกัน ถ้าไม่ระวังอาจถูกกวาดล้างทั้งกลุ่ม"
"เวทป้องกันของเจ้าแข็งแกร่งมาก..."
หลิงชิงเจวี๋ยสีหน้าเย็นชา "ไม่ช่วย"
เขาแทบอยากให้จางหลินถูกหางมังกรฟาดตายเสียด้วยซ้ำ จะให้ใช้เวทป้องกันปกป้องคนพวกนี้ได้อย่างไร
"อีกอย่างนี่คือภารกิจของพวกเขา ข้าจะออกโรงทำไม"
เมิ่งซูคิดอย่างละเอียด ก็หาเหตุผลใดมาโต้แย้งไม่ได้ "เช่นนั้นข้าจะสู้มังกรตัวนั้นได้ไหม"
"ก็ไม่ค่อยได้" หลิงชิงเจวี๋ยว่า "ค่าสถานะห่างกันอยู่บ้าง"
เขาเท้าคาง เหมือนยั่วยุ "ดูเหมือนจะยากนะ เจ้าอยากลองถอดใจดูไหม"
เมิ่งซูยิ้ม "เจ้ายังให้ดาบเหมียวเหมียวเจี้ยนแก่ข้า ข้าจะทำให้เจ้าผิดหวังได้อย่างไร"
"งั้นเหรอ"
"ข้าจะหาทางเอง" เมิ่งซูหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อ "ต้องไม่มีปัญหาแน่"
"พวกเราเตรียมออกเดินทางแล้ว" จางหลินหารือแผนการรบเรียบร้อย สวมเกราะอ่อน เต็มไปด้วยความฮึกเหิม "เมิ่งซู ตอนนี้เลเวลของเจ้าต่ำไป ไม่เหมาะจะออกรบ เจ้าตามกองย่อยที่สองไปสนับสนุนพวกเราเมื่อถึงเวลา"