เหมียวน้อยแยกเขี้ยวใส่คนอื่นได้หลายคน
แต่แยกเขี้ยวใส่เจ้านายไม่ได้
นี่คือกฎพื้นฐานของเหมียวน้อย
หลิงชิงเจวี๋ยก็ทำตามกฎนี้ เขากางกรงเล็บใส่ใครก็ได้ ยกเว้นเมิ่งซู
ถ้าเมิ่งซูรู้สึกว่าเขาน่ารังเกียจ เมิ่งซูแก้ไขเขาได้ สอนเขาได้ แต่ทอดทิ้งเขาไม่ได้
เมิ่งซูย่อยเรื่องนี้ไม่ทันในชั่วครู่ “ฉันสอนนาย?”
เขาเป็นใครกัน กล้าสอนหลิงชิงเจวี๋ย?
“ฉันจะแก้ไขจุดที่เธอรังเกียจ แล้วเธอก็ต้องแก้ไขจุดที่ฉันรังเกียจด้วย” นิ้วมือของหลิงชิงเจวี๋ยกดลงบนริมฝีปากเขา น้ำเสียงเย็นเยียบ “ฉันรังเกียจที่เธอโกหก รังเกียจที่เธอแบกทุกอย่างไว้คนเดียว รังเกียจที่เธอผลักไสฉัน รังเกียจที่เธอคิดถึงทุกคนแต่ไม่เคยคิดถึงตัวเอง”
ขอบตาของเมิ่งซูแดงก่ำ เขาอยากแก้ตัวสักสองสามคำโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากประโยคไหน
วินาทีต่อมา น้ำเสียงของหลิงชิงเจวี๋ยพลิกกลับ อ่อนโยนเอ่ยว่า “แต่ฉันเข้าใจปมด้อยของเธอ รู้ว่าเธอไม่เคยถูกเลือกอย่างแน่วแน่ เธอกลัวการถูกทอดทิ้งยิ่งกว่าฉันเสียอีก ฉะนั้นเมิ่งซู ฉันจะไม่บังคับให้เธอเปลี่ยนในวันเดียว แต่จากนี้ไปอย่าโกหกฉัน อย่าพยายามใช้คำโกหกปกปิดความจริง”
มือของเขาค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง สุดท้ายวางบนแผ่นหลังของเมิ่งซู กดคนเข้ามาในอ้อมกอด “ถ้าเธอโกหก ฉันจะบ้าคลั่ง ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำอะไรลงไป”