หัวใจของเมิ่งซูเหมือนไอศกรีมที่ตากแดดจ้า ละลายเละเทะไปหมดสิ้น
เขาสวมกอดเอวของหลิงชิงเจวี๋ย ซบลงบนอกอีกฝ่ายเบา ๆ กลั้นน้ำตาไว้ "ขอบใจนะ เหมียวเหมียว"
หลิงชิงเจวี๋ยถามขึ้นอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ "ข้าให้เจ้าเรียกข้าว่าเหมียวเหมียวรึ?"
"เพราะว่าหลิงหลิง ชิงชิง เจวี๋ยเจวี๋ย ล้วนแต่เลี่ยนจนคลื่นไส้เกินไป เจ้าเลยเลือกเหมียวเหมียว" เมิ่งซูอดทนเล่าเรื่องราวระหว่างพวกเขาให้เขาฟัง
หลิงชิงเจวี๋ยก็ยื่นมือมากอดเอวเขา โน้มตัวลงเล็กน้อย วางปลายคางบนศีรษะเขา กระซิบถาม "แต่เจ้าทิ้งข้ามาตั้งนาน"
"...ขอโทษนะ" เมิ่งซูเอาแต่พูดคำนี้
"เจ้าเอาแต่พูดคำนี้รึ?"
หลิงชิงเจวี๋ยยกมือบีบแก้มเขา ถามอย่างไม่สบอารมณ์ "ตอนนี้เจ้าแค่พูดว่ารักข้าก็พอ ใครอยากฟังคำว่าขอโทษของเจ้า?"
เมิ่งซูหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที "ขะ ข้า ข้า—"
หลิงชิงเจวี๋ยก้มมองเขา ปลายคิ้วลดต่ำ "พูดสิ"
"คือว่า ข้า ข้า..."
หลิงชิงเจวี๋ยจ้องเขาด้วยสีหน้าเย็นชา ดุมาก "รีบพูด"
ที่ไหนมีบังคับให้คนสารภาพรักกัน!
เจ้าแมวเหมยหลี! เจ้าแมวเหมยหลี!
เมิ่งซูเอาหัวซุกอกเขา ไม่กล้าเงยหน้ามอง เสียงเบาราวกับยุง "ข้า...รัก...เจ้า"
หลิงชิงเจวี๋ยไม่สะทกสะท้าน "ไม่ได้ยิน"
เขาเป็นแมวนะ หูดีจะตาย!
เมิ่งซูรู้แก่ใจว่าเขาจงใจ แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ร้อนรุ่มไปทั้งตัว "เจ้าได้ยินชัด ๆ..."
"ไม่ได้ยิน" หลิงชิงเจวี๋ยยืนกราน ยื่นมือมาคั่นระหว่างริมฝีปากและฟันเขา หัวเราะเย็น "ใครฟังคำพูดเจ้ารู้เรื่อง? ข้านึกว่าเจ้าไม่มีปากเสียอีก"