เมิ่งซูนิ่งเงียบ ไม่ได้แสดงความคิดเห็นใด ๆ
พวกเขาพบสวีชิงเฟิงที่ริมสระว่ายน้ำ อีกฝ่ายสวมชุดว่ายน้ำ เปลือยท่อนบน ผิวสีแทนเป็นสีทองแดงสวยงาม
หลิงชิงเจวี๋ยปรากฏตัวต่อหน้าเขาจากความว่างเปล่า ก้มลงพิจารณาเขา “แกก็คือไอ้บ้าอะไรนั่นน่ะหรือ?”
สวีชิงเฟิงถอดแว่นกันแดดออกด้วยความตกใจ เขาเป็นมนุษย์ธรรมดา มองไม่เห็นสภาวะวิญญาณของเมิ่งซู
เขาลุกจากเก้าอี้อาบแดด เสียงสูงขึ้น “แกเป็นใคร? ทำไมเข้ามาในบ้านฉัน?”
หลิงชิงเจวี๋ยหน้าตางดงามอย่างยิ่ง ใบหน้าหวานเย้ายวนที่ดูดุดัน ดวงตาโค้งเล็กน้อย “ข้าเป็นคนมาทวงหนี้อย่างไรเล่า”
สวีชิงเฟิงมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก ตวาดดัง “ข้าไม่สนว่าแกเป็นใคร ออกไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้!”
เขาลนลานจะคว้าโทรศัพท์เพื่อแจ้งตำรวจ เมิ่งซูรีบเอ่ยขึ้น “เหมียวเหมียว ห้ามเขาไว้ อย่าให้เขาเรียกคนอื่นมา เกิดโกลาหลไม่ดี”
หลิงชิงเจวี๋ย “แหม” เสียงหนึ่ง “น่ารำคาญ”
เขายื่นมือ โทรศัพท์เครื่องนั้นก็ลอยมาอยู่ในมือเขา
สวีชิงเฟิงสีหน้าแปรเปลี่ยนไปมาก ถอยหลังรัว ๆ “แก—”
หลิงชิงเจวี๋ยใช้มือเปล่าบีบโทรศัพท์เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แบมือ เศษชิ้นส่วนก็ร่วงลงสระว่ายน้ำ
เขาเลิกคิ้วใส่สวีชิงเฟิงโดยไร้ความสำนึกผิดแม้แต่น้อย “อ่า ขอโทษที เผลอบีบแหลกไปหน่อย”
สวีชิงเฟิงหน้าซีดเผือดแล้ว วิ่งหนีอย่างลนลาน น่าเสียดายที่สระว่ายน้ำที่เขาสร้างให้ตัวเองนั้นใหญ่เกินไป ชั่วขณะหนึ่งยังหนีไม่พ้น
หลิงชิงเจวี๋ยดีดนิ้วดังเปาะ
เวทพันธนาการ