เพียงแค่เห็นเมิ่งซูในแวบแรก เขาก็รู้ว่าตัวเองหวั่นไหว
หอคอยราชาอสูรสามารถพรากความทรงจำของเขาไปได้ แต่ไม่สามารถพรากสัญชาตญาณของเขา
เขาแค่อยากอยู่กับเมิ่งซู อยากให้เมิ่งซูเลียขนให้ อยากเลี้ยงเจ้าเหมียวกับเมิ่งซู
ได้ยินเมิ่งซูบอกว่าจะไปมีลูกแมวกับคนอื่น ไฟริษยาแทบจะเผาผลาญเขาจนมอดไหม้
หลิงชิงเจวี๋ยวางตะเกียบลง แล้วพูดอย่างเอาจริงเอาจังว่า “เรื่องมีลูกแมวนี่ เจ้าจะไปหาแมวตัวอื่นไม่ได้ ต้องมาหาข้าเท่านั้น”
ท่าทางเขาเคร่งขรึมเกินไป เมิ่งซูเลยอดหลุดขำไม่ได้ เอื้อมมือไปโอบไหล่เขาเบาๆ “ถ้าอย่างนั้นเรากลับบ้านด้วยกัน แล้วค่อยมาวิจัยวิธีการมีลูกแมวกันดีไหม?”
“...อืม” หลิงชิงเจวี๋ยถึงได้ยอมพยักหน้า
บางทีเขาอาจจะถูกท่านกล้าจอมยียวนคนนี้หลอกเอาได้ แต่เขาก็ยังเลือกที่จะเชื่อ ว่าคนคนนี้จะมารับเขากลับบ้าน
เมิ่งซูเก็บรอยยิ้มลงเล็กน้อย เอาหัวซบไหล่เขา “เหมียวเหมียว คราวนี้ข้าจะไม่ให้เจ้าต้องรอข้าอีก ข้าจะพาเจ้ากลับไปแน่นอน”
ถึงแม้เส้นทางนั้นจะยากลำบากเพียงใด
หลิงชิงเจวี๋ยยังคงพยักหน้าต่อ
ไม่ปริปากพูดอะไรเลย
ในใจเขาไม่สงบเลย เขาไม่รู้ว่าหลังจากพ่ายแพ้ไปแล้วตัวเองจะต้องเจอกับอะไร อาจจะถูกพากลับบ้านไปจริงๆ หรืออาจจะตายถาวรไปเลย
แต่ถ้าเมิ่งซูไม่หลอกเขา เช่นนั้นเขาก็จะเป็นแมวน้อยที่มีเจ้าของแล้ว
ไม่ใช่แมวจรที่ไม่มีใครต้องการอีกต่อไป
เขาเซ็งซัดข้าวไปสามถ้วย
เมิ่งซูเก็บโต๊ะกินข้าวอีกครั้ง แล้วนั่งเป็นเพื่อนเขาอยู่ครู่หนึ่ง “หลังกินข้าวเสร็จออกกำลังแรงๆ ไม่ได้นะ เรานั่งพักกันก่อนดีกว่า ลองปรึกษากันดูหน่อยไหมว่าจะสู้กับเจ้ายังไง?”