หลิงชิงเจวี๋ยเบือนหน้าหนี ราวกับผู้ศรัทธาที่ได้พบเทพเจ้าประจักษ์ตน เพียงก้มศีรษะ ไม่กล้าแม้จะมองอีกครั้ง
รอยนั้นใกล้จะหายไปแล้ว...
สัญลักษณ์เดียวที่เขาทิ้งไว้บนตัวเมิ่งซู... กำลังเลือนหาย
เมิ่งซูเท้าคาง ดวงตาคู่นั้นเปี่ยมล้นด้วยรอยยิ้ม ดูไม่เหมือนมาโจมตีราชาอสูรเลย กลับเหมือนมาออกเดทกับคนรักมากกว่า
เขาจ้องมองหลิงชิงเจวี๋ยไม่วางตา จนหลิงชิงเจวี๋ยถูกมองจนหน้าแดง หันหน้าหนีอย่างเขินอาย "อย่ามองข้า"
เมิ่งซูเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน กว่าจะได้พบหน้ากัน เขาควบคุมสายตาตัวเองไม่อยู่ จึงรีบหลุบตาลง "ได้ ไม่มองเจ้า"
เขากวาดตามองรอบๆ "ทำไมวังของเจ้าถึงทรุดโทรมนัก? ทุบเองรึ?"
หลิงชิงเจวี๋ยน้ำเสียงหม่นหมอง "ไม่รู้"
"วังของลูกน้องเจ้าสองคนยังหรูกว่าของเจ้าอีก นี่เจ้าถูกกฎหมายหลอกอีกแล้วสินะ?" เมิ่งซูเริ่มหัวเสียอีกครั้ง "ปล่อยให้เจ้าอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไง!"
หลิงชิงเจวี๋ยพยักหน้าตาม เขาก็คิดเช่นกันว่าต้องเป็นกฎหมายหลอกเขาแน่
กฎหมายรู้สึกคับแค้นใจอย่างยิ่ง
ครั้งแรกที่พระองค์ออกแบบวังให้หลิงชิงเจวี๋ยนั้น เรียกได้ว่าหรูหราอลังการ ยังมีเขาวงกตซับซ้อน และอักขระเวทมนตร์ต่างๆ เสริมอีก
แล้วผลเป็นไง หลิงชิงเจวี๋ยเกิดบ้าคลั่งทำลายมหาวิหารราชาภิเษกเสียราบคาบ ต่อให้ขัดขวางร้อยทางก็จนปัญญา ได้แต่มองหยาดเหงื่อของตนมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน