เมิ่งซูยืนตากลมเย็นอยู่บนระเบียงสักพัก กว่าจะให้สมองเย็นลงได้ กลับมาที่โต๊ะอาหาร แล้วถามรัวเร็วราวกับลูกปืนกล “นายแน่ใจนะว่าสิบพันล้าน คือหนึ่ง สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน ล้าน สิบล้าน ร้อยล้าน พันล้าน ใช่ไหม”
เขากำหมัดแน่น แทบจะกัดฟันกรอด
ส่วนแมวหลิงไม่รู้สึกอะไรเลย สนใจแต่การสร้างอุปกรณ์ “อืม ก็พันล้านนั่นแหละ”
“นี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม”
“ไม่ใช่” หลิงชิงเจวี๋ยหรี่ตาดำลึก ราวกับแปลกใจ “ข้าจะล้อเล่นกับเจ้าไปทำไม”
เงียบไปครู่หนึ่ง เมิ่งซูตัดสินใจบอกความจริงกับเขา “สิบพันล้านนี่มันค่อนข้าง...เหลือเชื่อนะ ต่อให้ฉันเขียนเช็คปลอมก็ไม่กล้าใส่เลขนี้ สามวันคงรวบรวมได้ยาก”
หลิงชิงเจวี๋ยฟังแล้วเห็นชัดว่าเผยแววห่อเหี่ยว ก่อนจะคืนสู่สีหน้าเย็นชาตามเคย “อ้อ เช่นนั้นข้าหาวิธีเองแล้วกัน”
“นายจะทำยังไง”
“ข้าจะฆ่าคน แล้วเก็บค่าเวทมนตร์คืนชีพก้อนโต”
เมิ่งซู “...”
นายทำแบบนี้เดี๋ยวก็โดนตำรวจเฉ่งหรอก
เขานั่งลงข้างหลิงชิงเจวี๋ย ถามอย่างระมัดระวัง “สิบพันล้านนี่สำคัญมากเหรอ”
ต้องรีบทำอุปกรณ์ดีๆ สักชุดให้เมิ่งซู ถึงจะให้เมิ่งซูไปตีสัตว์อสูรในที่อันตรายขึ้นได้ แล้วค่าความชอบถึงจะเพิ่ม
เกี่ยวโยงถึงเรื่องสำคัญในชีวิตคู่ สิบพันล้านนี่สำคัญมากจริงๆ
หลิงชิงเจวี๋ยจึงพยักหน้า “อืม”