คาดว่าท่าทีของเมิ่งซูทำให้หลิงชิงเจวี๋ยไม่พอใจ หลังจากค่าความชอบถึง 40 เขาก็ไม่เคยเปิดเผยของขวัญค่าความชอบของตัวเองอีกเลย
เมิ่งซูฟาร์มเลเวลในป่าเวทมนตร์อยู่สองเดือน เลเวลอาชีพก็ขึ้นมาถึงระดับ 8
ทุกวันเขาเปลี่ยนเมนูทำอาหารให้หลิงชิงเจวี๋ยไม่ซ้ำแบบ แถมยังหาอัญมณีสวย ๆ มาให้อีกมากมาย แต่หลิงชิงเจวี๋ยก็ไม่อ่อนข้อให้ ยังคงทำเมินใส่เหมือนเดิม
ไม่รู้ของขวัญค่าความชอบ ก็ไม่มีทางเพิ่มค่าความชอบได้
เมิ่งซูถามหยั่งเชิงอยู่สองสามครั้ง แต่ปากของอีกฝ่ายเหมือนถูกกาวปิดไว้ ไม่ยอมปริปากแม้แต่คำเดียว
การต่อต้านของเขาชัดเจนเกินไป เมิ่งซูเองก็ไม่ใช่คนไร้กาลเทศะ หลังจากถามไปหลายครั้งก็เลิกถาม
อีกฝ่ายไม่อยากให้เขาเล่นด้วย เขาก็เป็นแค่พ่อครัวที่ซื่อสัตย์ต่อไปก็พอ
พอเขาเลิกถามจริง ๆ หลิงชิงเจวี๋ยกลับไม่พอใจ อยู่บ้านอาละวาดทุกวัน ใครมาก็โดนเขาก่นด่าไปสองสามประโยค
ยิ่งเขาอาละวาด เมิ่งซูก็ยิ่งไม่กล้าถาม สุดท้ายยังทำท่าเลี่ยงหลบเสียด้วยซ้ำ
หลิงชิงเจวี๋ยงอแงอยู่ช่วงหนึ่ง ไม่มีใครสนใจ เลยหยุดก่อกวนเอง เขาแอบสังเกตเมิ่งซูอยู่พักหนึ่ง หวังจะซ่อมแซมความสัมพันธ์ของทั้งสองคน แต่ก็ซุ่มซ่ามจริง ๆ คิดอยู่นานก็หาวิธีดี ๆ ไม่ได้
จนกระทั่งเลเวลอาชีพของเมิ่งซูขึ้นถึงระดับ 9 และเขาก็ได้รับการรับรองเป็นนักผจญภัยขั้น 6
สัตว์อสูรในป่าเวทมนตร์ในสายตาของเขา ล้วนนั่งโต๊ะเดียวกับสไลม์หมดแล้ว แทบไม่ได้ช่วยพัฒนาความแข็งแกร่งขึ้นเลยสักนิด