"ใครพูดแบบนั้น"
หลิงชิงเจวี๋ยจ้องหน้าเขาเขม็ง เอียงศีรษะเล็กน้อย ทุกถ้อยคำชวนให้ขนหัวลุก "ข้าจะไปฆ่ามันให้ตาย"
เมิ่งซูส่ายหน้าช้าที่สุด ขมขื่นเสียเหลือเกิน "ข้าคิดเอง ข้า ข้ามันแย่อยู่แล้ว ไม่งั้นก็คงไม่ถูกทุกคนทอดทิ้ง มีแต่เจ้านี่แหละที่เห็นว่าข้าดี..."
หลิงชิงเจวี๋ยขมวดคิ้ว "ก็เจ้าเป็นท่านกล้านี่"
"คนที่มาจากต่างโลกก็ถูกเรียกกันว่าท่านกล้าทั้งนั้น ผู้ใหญ่บ้านเคยหลุดปากบอก ความจริงผู้กล้าก็คือผู้รับใช้สารพัดประโยชน์ ถูกส่งมาให้ทำงานรับใช้ชาวบ้านโดยเฉพาะ"
หลิงชิงเจวี๋ยหัวเราะเบา ๆ
เสียงหัวเราะนี้ทำให้เมิ่งซูรู้สึกถึงความเย้ยหยันได้อย่างไม่มีสาเหตุ
"คำพูดของไอ้เฒ่าหัวโล้นนั่นเจ้าจะเชื่อหรือ"
หลิงชิงเจวี๋ยว่า "เรื่องที่เขาเตะก้นข้า ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเขาเลย"
เมิ่งซูห่อเหี่ยว "แต่ข้ามันแย่มากจริง ๆ"
"เจ้าคิดว่าใคร ๆ ก็เป็นผู้กล้าได้รึ"
หลิงชิงเจวี๋ยพูดช้า ๆ เนิบ ๆ ว่า "เจ้าคิดว่ากฎหมายอนุญาตให้ใครก็ตามมาโลกของเราหรือ"
เมิ่งซูเงยหน้าขึ้นงง ๆ "ไม่ใช่หรือ ข้าก็แค่เจอคนจรจัดข้างทาง ท่องคาถางี่เง่าเข้าไปก็ทะลุมิติมาแล้ว"
หลิงชิงเจวี๋ยสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ยิ้มออกมา "ถ้าแค่ท่องคาถาได้ก็มาโลกเราได้ล่ะก็ โลกนี้คงสกปรกปนเปื้อนไปนานแล้ว"
อ่าวจันทราเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่ห่างไกลมาก
ในโลกนี้ ต่อให้เจ้าจะกางปีกนอนกินลม ไม่มีใครว่าเจ้าสักคำ
ผู้คนที่นี่ประกอบอาชีพตามความสนใจ อ่าวจันทราโอบรับความแตกต่างทุกรูปแบบ มอบที่พักพิงให้แก่ทุกคน