นอกหน้าต่างฝนเริ่มโปรยปราย สายลมเย็นยะเยือกกระทบกับบานหน้าต่าง ม่านสีขาวบริสุทธิ์ถูกพัดกระจาย ละอองฝนปลิวเข้ามาด้านใน
เมิ่งซูรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งร่าง มีรอยแดงเต็มตั้งแต่คอลงไปถึงหน้าอก เขาผลักหลิงชิงเจวี๋ยออกจากตัว รูม่านตาค่อนข้างพร่าเลือน "พอแล้วเหมียวเหมียว... ทำต่อไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้ยังมีธุระอีก..."
ทั้งคู่ตัวชุ่มเหงื่อ สัมผัสแล้วรู้สึกไม่สบายตัว
หลิงชิงเจวี๋ยกำลังเลียรอยเขี้ยวที่อยู่บนคอของเขา แล้วถามด้วยน้ำเสียงอู้อี้ไม่ชัดเจนว่า "รอยอันนี้ไม่ต้องลบออกนะ"
เมิ่งซูหมดแรงจะแย้ง จึงพยักหน้า "อืม"
หลิงชิงเจวี๋ยถึงได้พึงพอใจ แล้วจูบลงบนแก้มของเขาทีหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปปิดหน้าต่าง
พอมันตื่นเต้น ก็จะคุมหูกับหางตัวเองไม่อยู่ และผลุบออกมาหมดเลย
ปกติผลุบออกมาก็ไม่มีอะไร แต่บนเตียงหางมันกลับมีบทบาทที่น่าประหลาดยิ่งนัก
เมิ่งซูพลิกตัว ปวดเอวปวดหลัง เพิ่งจะรู้สึกว่าหางใหญ่ปุกปุยของหลิงชิงเจวี๋ยนี่มันน่าหมั่นไส้เสียจริง
ไม่นาน หลิงชิงเจวี๋ยก็ปีนขึ้นเตียง เบิ่งตาแมวกลมโตเป็นประกาย ราวกับเด็กน้อยที่เจอของเล่นใหม่ เต็มไปด้วยความประหลาดใจในแววตา "ฉันอาบน้ำให้นายได้ไหม"
เมิ่งซูปรือตาลงครึ่งหนึ่ง "ไม่ใช่กลัวน้ำหรอกเหรอ"
"แมวน้อยอย่างพวกเราย่อมต้องเลียขนให้คนรักสิ แต่นายไม่ใช่แมวน้อยนี่นา ฉันเลยได้แต่อาบน้ำให้นาย" หลิงชิงเจวี๋ยหมอบลงบนหมอน สีหน้ายังมีคราบอารมณ์รักใคร่ค้างอยู่ ท่วงท่าสง่างาม "ฉันอยากล้างตัวนายให้สะอาดด้วยมือของฉันเอง"
เมิ่งซูก็ตามแต่ "เอาเถอะ ถ้านายไม่กลัวน้ำก็แล้วไป"
พอได้รับอนุญาต หลิงชิงเจวี๋ยก็อุ้มเขาขึ้นมาทันที ร่ายเวทมนตร์มิติ สองคนนั้นก็ปรากฏตัวอยู่ในห้องอาบน้ำในชั่วพริบตานั้น