เมิ่งซูก้มมองขนแมวบนฝ่ามือตัวเอง เขาไม่รู้เลยว่าหลิงชิงเจวี๋ยรักเขามากแค่ไหน ถึงยอมทำเพื่อเขาได้ถึงเพียงนี้
เขาคิดว่าบางทีหลิงชิงเจวี๋ยช่วยให้เขาฟื้น อาจเป็นเพียงเพราะเขาจากไปโดยไม่ร่ำลา
ตามนิสัยของหลิงชิงเจวี๋ย ต้องจับเขากลับมาสั่งสอนเสียยกใหญ่ ต่อให้ตายก็ไม่ปล่อยให้เขาอยู่เป็นสุข
แต่ก่อนจะตามเขากลับมาได้ หลิงชิงเจวี๋ยยังอดทนรอคอยเงียบๆ ในวันที่ฝนพรำนับครั้งไม่ถ้วน
เมื่อเขานั่งดูฝนที่ระเบียง ในใจเขาคิดอะไรอยู่?
เมิ่งซูไม่รู้
ความตายครั้งนี้สำหรับเขา เป็นเพียงฝันร้ายอันยาวนาน เมื่อตื่นจากฝัน อ่าวจันทราก็ยังรอเขากลับมา
หลิงชิงเจวี๋ยยังคงพูดงึมงำกับตัวเอง "วันฝนตกนี่น่ารำคาญที่สุดเลย ทำให้ขนข้าเปียกตลอด..."
"ไม่มีที่ให้ตากแดด..."
"เจ้าไม่กลับมา ขนข้าหลุดไปตั้งเยอะ..."
อาจจะหนึ่งนาที อาจจะครึ่งชั่วโมง หรืออาจจะนานกว่านั้น เมิ่งซูถึงกะพริบตาช้าๆ ดวงตาแห้งผาก เขาค่อยๆ ใช้มือขยี้หางตา แล้วยิ้มแฉ่ง "ทำไมเจ้า... ถึงได้โง่แบบนี้นะ"
"คนที่รอแล้วไม่มา ก็อย่าไปรออีกเลย เพื่อคนอย่างข้า เจ้าไม่ต้องกลายเป็นราชาอสูรยิ่งใหญ่ก็ได้... เจ้าเกลียดหอคอยราชาอสูรขนาดนั้น ที่นั่นไม่มีอะไรเลย มันจะเหงามาก..."
หลิงชิงเจวี๋ยเอาแต่หมกมุ่นกับหูแมวที่เกือบถูกดึงขนหลุดออกไป พูดอย่างไม่ใส่ใจ "เจ้าไม่อยู่ ข้าก็เหงามาโดยตลอด"