ทะเลสาบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ “เจ้า… เจ้าทำกฎหมายแหลกสลายงั้นรึ?”
หลิงชิงเจวี๋ยไม่ชายตามองแม้แต่น้อย แสยะยิ้มเย็นชา “ถือว่าเป็นเรื่องง่ายดาย”
กฎหมายแตกสลายไปแล้ว โลกนี้คงต้องวุ่นวายไปอีกพักใหญ่
เพื่อป้องกันเหตุร้ายแรง การเดินทางไปยังต่างโลกจำเป็นต้องผ่านการตรวจสอบเป็นชั้นๆ มิฉะนั้นจะถูกตัวแทนผู้บังคับใช้กฎหมายจับกุม
หลิงชิงเจวี๋ยใช้มือเปล่าฉีกมิติออก เห็นได้ชัดว่าไม่มีทีท่าจะรายงานให้เบื้องบนรับรู้
เขาอยากไปไหนก็ไป กระทำความชั่วร้ายมานานหลายปี ก็แค่เคยเสียเปรียบจากผู้ใหญ่บ้านอยู่บ้าง
ทว่าบัดนี้เขาเสร็จสิ้นพิธีราชาภิเษกราชาอสูรแล้ว ต่อให้ผู้ใหญ่บ้านก็จนปัญญาจะทำอะไรเขาได้
ทะเลสาบกัดฟันแน่วแน่ ก่อนที่รอยแยกแห่งมิติจะปิดสนิทพลันพุ่งตัวเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต
เขาไม่รู้ว่าหลิงชิงเจวี๋ยจะทำอะไรกับเมิ่งซู และไม่รู้ว่าหลิงชิงเจวี๋ยมีความสามารถคืนชีพเมิ่งซูได้จริงหรือไม่ ทว่าขอเพียงมีความหวังริบหรี่ที่จะคืนชีพเมิ่งซูได้ เขาก็ไม่มีวันยอมแพ้
รอยแยกแห่งมิตินั้นแตกต่างจากช่องทางเวทมนตร์ อาจหลงทางในมิติอันหลากหลายได้ง่ายดาย
ทะเลสาบกลัวอย่างยิ่งว่าตนเองจะพลัดหลง จึงฉวยจับชายอาภรณ์ของหลิงชิงเจวี๋ยไว้ไม่ยอมปล่อย
หลิงชิงเจวี๋ยสีหน้าเย็นชามองเขา “ไสหัวไป”
ทะเลสาบแทบร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว “อย่านะ! ข้ากลัว”
“ใครใช้ให้เจ้าเจ้ากรรมตามมา?” หลิงชิงเจวี๋ยหน้าตาเย็นชาดุดัน ไร้สีหน้าปรานีแม้แต่น้อยต่อภาระอันน่ารำคาญนี้ “เจ้าสนใจมันถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? มันเป็นของข้า เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย?”
ทะเลสาบไม่เข้าใจว่าเขาหวงแหนอาลัยอะไรนักหนา เอ่ยปากอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “แต่ท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ที่ไหน ทั้งไม่เข้าใจโลกใบนั้น ข้าอย่างน้อยก็เคยพักอยู่ในนั้นหลายเดือน อาจจะพอช่วยได้บ้าง”