กฎหมายชี้ตำแหน่งบ้านของเมิ่งซูให้ หลิงชิงเจวี๋ยฉีกมิติตรงนั้น ไม่ยอมรอแม้แต่วินาทีเดียว
ทะเลสาบรีบตามไปติด ๆ
ก้าวออกมาจากรอยแยก หลิงชิงเจวี๋ยขมวดคิ้ว "นี่บ้านเขาหรือ โทรมขนาดนี้อยู่ได้ยังไง"
ในห้องเช่าเล็ก ๆ สลัว ๆ แคบ ๆ เฟอร์นิเจอร์ดี ๆ สักชิ้นก็ไม่มี ผนังลอกหลุด พื้นถลอกเป็นรอย เว้าลึกไปทั้งแถบ ห้องทั้งห้องอบอวลไปด้วยความอับชื้น
ที่แบบนี้ในสายตาหลิงชิงเจวี๋ย มีไว้ให้หนูอยู่
ในใจเขาโกรธวูบขึ้นมาก่อน อยากทุบที่นี่ให้พินาศ จากนั้นอกก็อัดแน่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อารมณ์ประหลาดค่อย ๆ ครอบงำจิตใจทั้งหมดของเขา
คนรักของเขา อยู่ในที่แบบนี้
แม้แต่แสงแดดยังส่องมาไม่ถึง อากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นอับชื้นตลอดเวลา
ในเมืองใหญ่ แม้แต่แสงแดดก็ต้องซื้อหา คนอย่างเมิ่งซูที่จนกรอบ ดีไม่ดีก็ต้องอยู่ในอะพาร์ตเมนต์เก่าโทรมที่แสงแดดส่องไม่ถึงแบบนี้
ทะเลสาบกลับมาที่นี่ น้ำตาแทบไหล ชี้ไปที่เตียง "เขาขาดใจตรงนี้ ผมพยายามหลายวิธีแล้วก็ช่วยไม่ได้"
"ทำไมเขาไม่รักษา" หลิงชิงเจวี๋ยถามอย่างงุนงง "ต่อให้คืนชีพไม่ได้ ทำไมไม่รักษาด้วย"
"ต้องใช้เงินเยอะ เขาไม่มีเงิน" ทะเลสาบสูดจมูก "อยู่ที่นี่ แค่มีชีวิตก็ต้องใช้เงินมากแล้ว"
หลิงชิงเจวี๋ยไม่พูดอะไร
เขากวาดตามองห้องเล็ก ๆ นี้ ราวกับเห็นร่องรอยการใช้ชีวิตของคนผู้นั้น
เมิ่งซู ที่นี่คือที่ที่นายใช้ชีวิตอย่างนั้นหรือ
นายเลี้ยงแมวระดับฉันได้ ทำไมไม่ยอมเอ่ยปากกับฉัน