ความจริงตรงหน้าช่างโหดร้ายทารุณ หลิงชิงเจวี๋ยกลับหัวเราะหึ ๆ ราวกับได้ฟังเรื่องตลก
เขาพยักหน้าอย่างเปิดเผย น้ำเสียงลดเลี้ยวเคี้ยวคด หางเสียงพลิ้วขึ้นเล็กน้อย สั่นระริก ดวงตาหยีลง "อ๋อ ที่แท้ก็แค่คาถา เขาไม่เคยคิดจะกลับมาเลยสินะ"
"แปลกจริง ความรักในปากพวกมนุษย์ กลับกลายเป็นคำโกหกได้"
หลิงชิงเจวี๋ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาทั้งคู่สงบนิ่งดุจน้ำตายเน่า คำสองคำหลุดจากปากอย่างเย็นชา: "เจ้าเล่ห์"
เขาทำได้เพียงใช้คำนี้บรรยายเมิ่งซู
"พูดตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง ข้าจะได้ไม่ต้องรอ เลิกก็เลิก คิดหรือว่าข้าจะแคร์นัก?"
หลิงชิงเจวี๋ยจ้องมองไหล่เคอจากที่สูง พลางยิ้มรื่นถาม "แต่ข้ารอแล้ว ตอนนี้ข้าหงุดหงิดมาก อ้อ เจ้าบอกว่าเขาตายแล้วสินะ?"
เขาโน้มตัวลง มองระดับสายตากับไหล่เคอ
"ศพเขาอยู่ที่ไหน?"
ไหล่เคอถูกเขาจ้องจนหนังหัวชา ไม่น่าแปลกใจที่หลิงชิงเจวี๋ยถูกเลือกให้เป็นราชาอสูร คนคนนี้ไม่ใช่แค่มีพลังเวทมหาศาล นิสัยก็ผิดเพี้ยนมาตั้งแต่ต้น
เมื่อเมิ่งซูจากไป ความชั่วร้ายในกระดูกดำของเขาก็แสดงออกมาหมด
ไม่มีใครคุมเขาอยู่แล้ว
"เจ้า... เจ้าจะทำอะไร?"
หลิงชิงเจวี๋ยก้มมองเขา แสยะยิ้มจนเห็นฟันขาววาววับ รอยยิ้มสดใสเช่นนั้น: "ก็ชุบชีวิตเขาขึ้นมา แล้วใช้มือข้าบีบคอเขาให้ตายอย่างไรเล่า? ฮ่า ๆ เพราะเขาอยากตายนัก ก็ไปตายเสียสิ"
นิ้วมือของเขาค่อย ๆ กำแน่น พลางเอ่ยสิ่งโหดร้าย: "แต่ต้องตายในมือข้าเท่านั้น เพราะเขากล้าหลอกข้า กล้าทำให้ข้ารอเขาอย่างคลุมเครือถึง 480 วัน!"