ทะเลสาบฟังแล้วงุนงง รู้สึกเพียงว่าสภาพจิตใจของอีกฝ่ายไม่คงที่ "แล้วเจอกันพรุ่งนี้ไม่ใช่คาถาที่ฉันตั้งขึ้นมาหรือ? นายจำผิดหรือเปล่า?"
"...คาถา?"
หลิงชิงเจวี๋ยสมองตื้อขึ้นมา คิ้วขมวดแน่น เขาสะบัดหัวอย่างหงุดหงิด พึมพำกับตัวเอง "คาถางั้นหรือ? ประโยคนั้นเป็นแค่คาถา?"
"นายไม่รู้ว่ามันหมายความว่ายังไง?" ทะเลสาบนึกว่าเขาจำได้ทุกอย่าง
หลิงชิงเจวี๋ยเม้มปาก น้ำเสียงหงอย "ใครจะไปรู้ว่าหมายความว่าอะไร"
เขาเพียงแค่หลับไปตื่นหนึ่ง พอตื่นขึ้นมาก็พบว่ามีสายข้อมือเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเส้นที่ข้อมือ
และสายข้อมือนั้นมีหินจันทรที่ได้รับการรับรองโดยกฎหมาย
เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงสวมสายข้อมือแบบนี้ มองอยู่นาน นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าได้มาตอนไหน
มาถึงระเบียง เขาก็เห็นดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา
คนอื่นอาจดูไม่ออกว่านี่คือดอกอะไร แต่หลิงชิงเจวี๋ยที่หลงใหลการเลี้ยงดอกไม้กลับดูออกได้ในพริบตา
ดอกไม้อมตะ
สมองของเขายิ่งปวดหนักขึ้น ทำไมที่บ้านถึงมีดอกไม้อมตะ? ใครเป็นคนให้?
ดอกไม้เหี่ยวแล้ว เขาถูกบอกเลิกงั้นหรือ?
เขาตรวจสอบข้อมูลสถานะของตัวเอง ยังคงเป็นโสดและเล่นด้วยได้ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใด ๆ
ในโลกนี้ ถึงแม้จะเลิกรากันไปแล้ว ประสบการณ์ความรักของตัวละครก็จะถูกกฎหมายบันทึกไว้ หลิงชิงเจวี๋ยยังตรวจสอบประวัติความรักของตัวเองในอดีต ด้านบนนั้นก็ว่างเปล่า
ในไม่ช้าเขาก็เข้าใจสถานการณ์ได้กระจ่าง: เขาคบกับใครบางคน แต่คนนั้นทิ้งเขาไป และลบร่องรอยทั้งหมดในโลกนี้ทิ้ง