ไม่รู้จัก
ไม่ รู้ จัก
เขากล้าพูดว่าไม่รู้จัก!
ไม่รู้จักแล้วยังก่อเรื่องเลวร้ายมากมาย!
เพียงสามคำสั้น ๆ ก็ทำให้ทะเลสาบหัวหมุน ตาพร่า กล้ามเนื้อใบหน้ากระตุก อยู่นานกว่าจะเอ่ยออกมา “นายไม่รู้จักเขาจริง ๆ หรือ?”
หลิงชิงเจวี๋ยไม่สนใจจะตอบคำถามเขาด้วยซ้ำ “ข้าบอกให้เจ้ารีบไสหัวไป”
“นายหยุดเวลาไว้ในวันนี้ ก็เพื่อเขาไม่ใช่หรือ?”
ด้วยมีประตูกั้น ทะเลสาบก็ฮึกเหิมขึ้นมาก ยืดคอแข็ง “นายแค่ลืมชื่อของเขา ตอนนี้นายต้องสับสนมากแน่ ๆ ข้ารู้จักเขา ข้ารู้ทุกอย่าง ขอเพียงนายรับปาก จะคืนอ่าวจันทราให้เป็นเหมือนเดิม”
ภายในเงียบไปนาน
ราวกับผ่านไปยาวนานเป็นศตวรรษ เอี๊ยด... ประตูถูกเปิดออกเป็นช่องแคบ ๆ
ทะเลสาบเผชิญหน้ากับหลิงชิงเจวี๋ยอีกครั้ง
หลิงชิงเจวี๋ยผมดำปรกปิดคิ้วและนัยน์ตา ผิวขาวดั่งหยกเย็นเยียบ เปลือกตาเปิดขึ้นเหลือบมองเขา แววตาฉายแววดุร้ายรุนแรง “เจ้ารู้อะไรบ้าง?”
ทะเลสาบกำลังจะเอ่ยปาก แต่สายตากลับถูกมือของหลิงชิงเจวี๋ยดึงดูดไปก่อน
ข้อมือซ้ายของคนผู้นี้มีสายข้อมือสีเงินห้อยอยู่ จี้ห้อยคอคือลูกแก้วเม็ดนั้น
เขาอึกอักเงียบไปชั่วขณะ
หลิงชิงเจวี๋ยไม่ได้เปิดประตูเต็มที่ มือวางบนกรอบประตู เผยให้เห็นเพียงครึ่งใบหน้า “พูดสิ?”
ทะเลสาบได้สติ รีบพยักหน้า “ข้ารู้ คนนั้นชื่อเมิ่งซู ก่อนหน้านี้นายเคยคบกับเขา”
หลิงชิงเจวี๋ยสีหน้าเรียบเฉย “อ้อ แล้วไง เขาตายอยู่ที่ไหนแล้ว?”