เลคได้ยินชื่อของหลิงชิงเจวี๋ยก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง นึกถึงความหวาดกลัวที่เคยถูกหลิงชิงเจวี๋ยครอบงำเมื่อปีนั้นได้ เขาวิ่งไปปิดไฟในหม้อ แล้ววิ่งกลับมา หยิบม้านั่งตัวเล็กมาวางข้างเตียง นั่งลงแล้วเบิกตาโตถาม
“นายหมายความว่า อัญมณีเม็ดนี้ เขาให้นายมางั้นเหรอ?”
“อืม” เมิ่งซูปวดหัวมาก หัวเราะเย้ยตัวเอง “ฉันคิดว่าเขาไม่มีทางชอบฉัน คนอย่างฉัน... จะให้เขามาชอบได้ยังไง?”
“ทำไมนายคิดว่าเขาไม่ชอบนาย?” เลคถามอย่างงุนงง “นายดีขนาดนี้ เขาชอบนายก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ!”
“ฉัน...” เมิ่งซูยิ้มขมขื่น ก็มีแต่นายนั่นแหละที่รู้สึกว่าฉันดี
เขาไม่ได้พูดออกมา ก้มหน้าลูบไล้อัญมณีเบาๆ แล้วพูดช้าๆ ว่า “ฉันคิดว่าคนที่ยอดเยี่ยมอย่างเขา อย่างมากก็แค่เล่นสนุกกับฉัน ไม่มีทางจริงใจกับฉัน...”
“นายคบกับเขาแล้วเหรอ?” เลคถาม
“ค่าความชอบถึงเจ็ดสิบแล้ว กลับไปคราวนี้ก็จะถึงแปดสิบ” เมิ่งซูพูดช้ามาก แต่ละคำต้องวนอยู่ที่ปลายลิ้น
อาการป่วยของเขาแย่ลงอย่างรวดเร็ว
นี่เป็นภาระที่การข้ามมิติบ่อยครั้งนำมาให้เขา
“เร็วขนาดนี้เลย...” เลคอุทานออกมา “นายนี่แม้แต่หลิงชิงเจวี๋ยยังพิชิตใจได้สำเร็จ นายเป็นคนที่เจ๋งที่สุดที่ฉันเคยเจอ”
“นายว่าเขาชอบฉัน... จริงๆ เหรอ?” เมิ่งซูกลับเริ่มลังเล “ถ้าเขาชอบฉันจริงๆ... ฉันก็กลับไปหาเขาไม่ได้แล้ว ถ้าฉันไม่อยู่ เขาจะเสียใจ...”
เลคเอามือเท้าคาง ถามว่า “แล้วนายชอบเขาไหม?”