หลิงชิงเจวี๋ยยังคงไม่พอใจ เขาอุตส่าห์ทุ่มเทสร้างเหมียวเหมียวเจี้ยนให้เมิ่งซู แต่กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายเอาเหมียวเหมียวเจี้ยนไปตั้งไว้เฉย ๆ สามเดือนแล้ว ไม่เคยใช้เลยสักครั้ง!
น่าโมโหเสียจริง!
เมิ่งซูเห็นว่าเขาไม่พอใจ ก็ยังคงก้มหัวง้อเขาด้วยท่าทีอ่อนน้อม "อย่าโกรธเลยนะ ฉันผิดเอง ควรถามนายก่อน นายให้อะไรฉัน ฉันก็ชอบทั้งนั้น ที่ไม่ใช้เหมียวเหมียวเจี้ยนก็แค่กลัวมันหักจริง ๆ มันเป็นของที่นายให้มา ฉันไม่อยากให้มันมีตำหนิ"
หลิงชิงเจวี๋ยรู้สึกเหมือนถูกแทงเข้าที่กลางใจ
พลันรู้สึกน้อยใจและขมขื่น อารมณ์ไร้นามพองโตขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาเบือนหน้าหนี เอ่ยงึมงำว่า "ของที่ฉันให้นายยังไม่ใช้ ยังจะมาบอกว่าชอบฉันอีก..."
เมิ่งซูบังอาจ วางคางลงบนไหล่เขาอย่างเบามือ แหงนหน้ามองด้วยดวงตากลมโต "อย่าโกรธไปเลยน่า ต่อจากนี้จะใช้เหมียวเหมียวเจี้ยนแน่ ๆ"
หลิงชิงเจวี๋ยตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ แต่ก็ไม่ได้ผลักไสเขา เพียงแค่ใบหูค่อย ๆ แดงเรื่อ
เมิ่งซูยิ่งมองยิ่งรู้สึกประหลาด "นายไม่ด่าฉันเหรอ?"
เขาคิดว่าท่วงท่าอ่อนช้อยอย่างนี้ น่าจะทำให้หลิงชิงเจวี๋ยถีบเขากระเด็นไปร้อยเมตรได้แล้ว
หลิงชิงเจวี๋ยพึมพำอะไรบางอย่างไม่ชัด ปากแห้งคอแห้ง ฟังไม่ออกเลยสักคำ "...ตามใจนาย"
เขาบอกว่าตามใจนาย
ประโยคยาว ๆ ก่อนหน้านี้ฟังไม่ชัดสักคำ
เมิ่งซูยิ้มออกมา เขาเอนศีรษะพิงไหล่หลิงชิงเจวี๋ยอย่างปล่อยอารมณ์ หัวเราะเบา ๆ อย่างเบิกบาน "นายคงไม่หลงรักฉันเข้าแล้วหรอกนะ? ชอบฉันขนาดนี้เลยหรือ?"
เขาหลับตาลง "ฉันก็ชอบนายมากเหมือนกัน ชอบนายมาตลอด"
"...ไม่ได้ชอบนายสักหน่อย" หลิงชิงเจวี๋ยไม่ผลักไสเขา แต่ก็ไม่ยอมรับ ยอมขัดแย้งในตัวเองดีกว่าที่จะเสียภาพลักษณ์ของเหมียวไป
เขากลัวว่าเมิ่งซูจะไม่เชื่อ เลยเสริมอีกประโยค "นายคิดไปเอง"
เมิ่งซูยิ้มตาหยี "ฉันคิดไปเองจริง ๆ หรือ?"
หลิงชิงเจวี๋ยแก้มขาวใสแดงระเรื่อขึ้นมา "ยังไงก็ไม่ชอบนาย"
"ถ้างั้นฉันกอดนาย นายจะปฏิเสธไหม?" เมิ่งซูยังคงวางคางบนไหล่คนอื่น แทบจะใช้ริมฝีปากแนบใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดลงบนผิวบอบบางนั่น
หลิงชิงเจวี๋ยว่า "ลองดูก็รู้"
"จริงหรือ?"
เมิ่งซูใจกล้าขึ้นอีกครั้ง ยื่นมือชั่วร้ายออกไปอย่างซุกซน ลูบคลำเอวของอีกฝ่าย