เมิ่งซูใช้ความพยายามอย่างมหาศาลกว่าจะเกลี้ยกล่อมให้หลิงชิงเจวี๋ยผู้เป็นดั่งเทพแห่งความอัปมงคลกลับบ้านได้
หลิงชิงเจวี๋ยงอนหนัก ทั้งยังประชดด้วยการไม่ยอมกินข้าว แสดงให้เห็นว่าตัวเองง้อยากจริง ๆ
แต่เขายืนกรานอยู่ได้แค่วันครึ่งก็แพ้
ส่วนเมิ่งซูนอกจากต้องง้อเขาแล้ว ยังต้องหาเวลาไปเรียนที่คณะอัศวินอีก
คณะอัศวินนอกจากจะต้องทำภารกิจทุกวัน ยังต้องไปเรียนทักษะที่สถาบันเป็นประจำด้วย ส่วนหลิงชิงเจวี๋ยต้องเฝ้าอ่าวจันทรา และไม่ยอมห่างจากเมิ่งซู ร่างแยกของเขาจึงกลายเป็นกรรมกรที่ถูกใช้งานหนักทุกวัน
การเฝ้าอ่าวจันทราต้องใช้พลังเวทมหาศาลเพื่อควบคุมอสูรเวทโบราณใต้หมู่บ้าน
ร่างแยกทนไม่ไหว เพียงไม่กี่วันก็ซูบซีดไร้เรี่ยวแรง
ตอนที่พวกเขากลับบ้าน ร่างแยกก็โอบกอดน่องของเมิ่งซูไม่ยอมปล่อย ร้องไห้คร่ำครวญว่า “อย่าทิ้งข้าไว้ที่นี่คนเดียว”
เพื่อสันติสุขของอ่าวจันทรา ในที่สุดเมิ่งซูก็ตกลงกับหลิงชิงเจวี๋ยว่า หลิงชิงเจวี๋ยจะใช้เวทมนตร์เคลื่อนย้ายไปส่งเขา และเขาจะกลับบ้านตรงเวลาทุกวัน รับประกันว่าหลิงชิงเจวี๋ยจะไม่อดตาย
สามเดือนผ่านไปเช่นนี้ เมิ่งซูเดินทางไปมาระหว่างคณะอัศวินและอ่าวจันทราทุกวัน ขยันขันแข็งทำภารกิจต่าง ๆ สำเร็จลุล่วง
คณะอัศวินมีหน้าที่กำจัดอสูรเวทรอบอาณาจักร เมิ่งซูไม่ยอมใช้เหมียวเหมียวเจี้ยน เพราะเก็บรักษามันไว้ราวกับสมบัติล้ำค่า