"ไก่ทอดของท่าน"
ไม่นานนัก ไก่ทอดก็ลอยขึ้นจากกระทะ สีเหลืองอร่าม กลิ่นหอมฟุ้ง ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน ส่งถึงมือหลี่เสี่ยวเอ้อร์
หลี่เสี่ยวเอ้อร์รับไก่ทอดมา สูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึก
"หอมยิ่งนัก ช่างยอดเยี่ยม"
หลี่เสี่ยวเอ้อร์กัดคำหนึ่ง เอ่ยชมคำหนึ่ง หยุดไม่ได้เลย
กินไปเรื่อย พลันเขานึกอะไรขึ้นได้ จึงชะงัก
"แย่แล้ว มัวแต่ดมกลิ่นหอม จนเสียเวลา จะไปสายอีกแล้ว"
เดือนนี้เขาไปสายมากว่า 10 ครั้งแล้ว หัวหน้าเวรเพิ่งกำชับขาดเมื่อวาน หากวันนี้ไปสายอีก ค่าแรงเดือนนี้ก็ไม่มี
ให้ตาย ไก่ทอดตั้ง 50 อีแปะ ถ้าไม่มีค่าแรง แล้วจะเอาเงินที่ไหนมากินไก่ทอด
คิดได้ดังนั้น เขาจึงประคองไก่ทอดที่ยังกินไม่หมดไว้ในมือ วิ่งรุดตรงไปยังศาลากลางอำเภอ
ทันทีที่ก้าวผ่านประตูใหญ่ เขาก็ได้ยินเสียงตวาดด้วยโทสะ
"หลี่เสี่ยวเอ้อร์ มาสายอีกแล้ว เมื่อวานข้าบอกเจ้าว่าอย่างไร"
เสียงตวาดนี้มาจากเซี่ยโถว หัวหน้าเวรผู้เป็นนายเหนือหัวของหลี่เสี่ยวเอ้อร์นั่นเอง
เขารูปร่างสูงใหญ่กำยำ ผิวคล้ำ ใบหน้าเครียด มือไขว้หลัง เปี่ยมด้วยโทสะ
ด้านหลังเขา คือเหล่าพนักงานสืบสวนสองแถว ยืนเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่กล้าแม้แต่หายใจออกดัง
ร่างของหลี่เสี่ยวเอ้อร์สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว เขาซ่อนไก่ทอดไว้ด้านหลัง วิ่งเหยาะๆ ไปตรงหน้าหัวหน้าเซี่ย ค่อยๆ เอ่ยขอความเมตตาด้วยความระมัดระวัง
"หัวหน้า ขออีกสักครั้ง สุดท้ายแล้ว ข้ารับรองว่าเดือนนี้จะไม่สายอีกเป็นอันขาด"
"หากสายอีก ข้าจะยอมลาออกจากศาลากลางเอง"
"ท่านอย่าได้กริ้วเลย วันนี้ให้อภัยข้าสักครั้งเถิด อย่าหักค่าแรงข้าเลย ข้ายังคิดจะซื้อ..."
ซื้อไก่ทอดกรอบน่ะ
หัวหน้าเซี่ยสีหน้าเครียด กำลังจะดุด่า พลันชะงัก "...กลิ่นอะไร"
หลี่เสี่ยวเอ้อร์ "......"
จมูกหัวหน้าไวเกินไปแล้ว
เกิดลางสังหรณ์ว่าไก่ทอดคงไม่รอด
ไม่สู้...
หลี่เสี่ยวเอ้อร์พลันเกิดความคิดหนึ่ง
"หัวหน้า ระหว่างทางข้าเจอของกินแปลกประหลาดเหลือเกิน คิดอยากเอามาให้ท่านลองชิม จึงเสียเวลาไปชั่วครู่" หลี่เสี่ยวเอ้อร์เอาไก่ทอดออกมาจากด้านหลัง
ในกระดาษน้ำมันเหลือไก่ทอดเพียง 4 ชิ้น
แต่ฤทธิ์เดชของไก่ทอด 4 ชิ้นก็หาใช่จะดูแคลนได้
"เจ้าหลี่เสี่ยวเอ้อร์ มาสายก็หนักหนาพอแล้ว ยังเอาของกินเข้ามาอีก"
"นี่คือศาลากลางอำเภอ ไม่ใช่โต๊ะกินข้าวบ้านเจ้า"
หัวหน้าเซี่ยมีท่าทีโกรธยิ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แม้เขาจะรู้สึกว่ากลิ่นนี้หอมนัก แต่เขาก็คือหัวหน้าเวรพนักงานสืบสวนกลุ่มนี้ จะเสียบารมีมิได้
หากทุกคนทำตัวเหมือนหลี่เสี่ยวเอ้อร์ จะยังเป็นขบวนเป็นงานได้อย่างไร
"หัวหน้า หอมนักหนา ยอดเยี่ยมจริงๆ ท่านลองชิมสักหน่อยเถิด" หลี่เสี่ยวเอ้อร์ดึงห่อกระดาษน้ำมันที่ใส่ไก่ทอดออก ยื่นส่งให้หัวหน้าเซี่ยด้วยสองมือ
หัวหน้าเซี่ยอยากดุด่าต่อ แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นไก่ทอดในมือของหลี่เสี่ยวเอ้อร์
สีเหลืองอร่าม มองเห็นเครื่องปรุงเล็กๆ น้อยๆ แวววาว
ท่าทางน่ากินอยู่บ้าง
แต่คนตั้งมากมาย ถ้าถูกของกินซื้อน้ำใจ จะมีหน้าไปเซอะอะไร
เขากลืนน้ำลาย ฝืนใจเบือนหน้าหนี "ของสกปรกเลอะเทอะอะไร เก็บเอาไปเสีย เรื่องมาสาย..."
กล่าวถึงตรงนี้ หัวหน้าเซี่ยก็หยุดชะงักกึก มิใช่เพราะสิ่งใด หากเป็นเพราะหลี่เสี่ยวเอ้อร์ยื่นไก่ทอดกรอบไปจ่อถึงริมปากเขาโดยตรง
กลิ่นหอมที่เข้มข้นยิ่งกว่าพุ่งเข้ามาในโพรงจมูก ความมันของน้ำมันผสานกลิ่นหอมสดของเนื้อไก่ กับกลิ่นหอมไหม้เกรียมของเครื่องเทศ ประหนึ่งหมัดตรงไร้เงาดอกหนึ่ง กระแทกใส่ใบหน้าเขาอย่างจัง
ในปากหลั่งน้ำลายไม่หยุด ลำคอเคลื่อนไหว เขาอดกลืนน้ำลายอีกสองครั้งไม่ได้
เสียงเจ้าเล่ห์ของหลี่เสี่ยวเอ้อร์ดังขึ้นข้างหู "หัวหน้า หอมนัก อร่อยยิ่ง ท่านไม่ลองสักคำจริงๆ หรือ"
"จริงนะหัวหน้า ท่านลองสักคำเถิด กลิ่นนี้ได้กลิ่นแล้วหอมประหลาดนัก"
"หัวหน้า หลี่เสี่ยวเอ้อร์ก็มิได้ตั้งใจมาสาย ท่านอย่าถือสาเขาเลย"
เหล่าพนักงานสืบสวนต่างสับสนอลหม่าน กล่าวช่วยหลี่เสี่ยวเอ้อร์ แน่นอนว่ามิใช่เพราะพวกเขาสัมพันธ์ดีกับหลี่เสี่ยวเอ้อร์ หากเป็นเพราะกลิ่นของไก่ทอดหอมมากเกินไป
หากหัวหน้าไม่กิน พวกเขาย่อมไม่มีทางได้กิน
ได้แต่ดม ได้แต่กินมิได้ นี่คือการทรมานครั้งใหญ่หลวงนัก
หัวหน้าเซี่ยจวนจะได้บันไดลงในตอนนี้ แสดงสีหน้าเหมือนถูกบังคับใจ "ข้าก็ลองสักหน่อยแล้วกัน"
แล้วเขาก็รีบคว้าหยิบชิ้นหนึ่ง ยัดเข้าปากไปโดยเร็ว
เข้าปากเสียงกร้วมกรอบ ตามด้วยเนื้อนุ่ม เพียงแตะลิ้นก็ละลาย เมื่อกลืนแล้วรสชาติยังติดตรึงมิรู้จาง
หอมยิ่งนัก
หัวหน้าเซี่ยยามนี้ไม่สนใจหน้าตาแล้ว เอื้อมมือไปคว้าอีกชิ้นใส่ปาก หลับตาลงน้อยๆ สีหน้าเคลิบเคลิ้มเปี่ยมสุข
บรรดาพนักงานสืบสวนข้างๆ น้ำลายหกด้วยความหิว แต่ละคนตาเกือบถลน
หลี่เสี่ยวเอ้อร์มองแล้ว หัวเราะในใจเบาๆ สมแล้ว ไม่มีผู้ใดต้านทานไก่ทอดกรอบนี้ได้
"อร่อยนัก อร่อยเกินไป เหตุใดจึงมีสิ่งที่อร่อยเพียงนี้"
หัวหน้าเซี่ยเคี้ยวจนกระพุ้งแก้มตุ่ย ไก่ทอด 4 ชิ้นก็สิ้นไปอย่างรวดเร็ว เขาถึงขนาดเลียน้ำมันบนมือจนเกลี้ยง
เหล่าพนักงานสืบสวนทั้งหลายมองตาปริบๆ น้ำลายไหลยืดเต็มพื้น
ไม่จริงนะ หัวหน้ากินแล้ว พวกเขาก็ไม่มีกินเหมือนเดิม
อนาถนัก ได้แต่มองคนอื่นกิน อยากร้องไห้เหลือเกิน
"ของกินแปลกประหลาดนี้ซื้อจากที่ใดหรือ"
"อ๊าาาา ข้าเองก็อยากกินยิ่ง"
"น้ำลายนี่เช็ดเท่าไหร่ก็ไม่สิ้น..."
หลี่เสี่ยวเอ้อร์มองภาพนี้ ใจพลันเกิดความเบิกบานระคนปลาบปลื้ม
เขาคือแขกคนแรกของไก่ทอดกรอบนี่นา
รู้สึกหยิ่งยโสเล็กน้อย