อ๋องเย่ว์ซูถือตะกร้ามาตลาดเช้าเพื่อซื้อผัก
ระยะนี้ที่บ้านกินแต่เนื้อปลาหนักท้องจนเลี่ยนเล็กน้อย นางจึงคิดจะใช้โอกาสที่ตลาดเช้ามีผักสดมาซื้อเพิ่ม
พอมาถึงตลาด นางก็เห็นกลุ่มคนกรูกันไปยังมุมในสุดของตลาด บางคนถึงขั้นวิ่ง
กลิ่นหอมกรุ่นลอยมาตามลม
นางรีบดึงใครคนหนึ่งไว้ "เกิดอะไรขึ้น? พวกเจ้าวิ่งกันไปไหน?"
"ไม่ได้กลิ่นหรือ? ในตลาดมีแม่นางน้อยขายของกินแปลก ๆ อยู่ ได้ยินว่าเรียกว่าอะไรทำนองไก่"
"เจ้าไม่เห็นหรือ? หลายคนเดินไปกินไป"
"ไม่คุยกับเจ้าแล้ว ข้าต้องรีบไปซื้อ"
คนผู้นั้นตอบพลางเร่งฝีเท้าจากไป
อ๋องเย่ว์ซูนิ่งงัน สุดท้ายแล้วจะขายอะไรกันแน่?
อะไรทำนองไก่?
ช่างเถิด ในเมื่อเป็นของกินประหลาด แถมคนมากมายเพียงนี้ ไม่สู้ไปดูสักหน่อย
พอนางอ๋องเย่ว์ซูหิ้วตะกร้าไปถึง ก็เห็นว่าที่นั่นเข้าแถวยาวเหยียด
กลิ่นหอมในอากาศยิ่งเข้มข้นขึ้น
เป็นกลิ่นหอมเนื้อสัตว์ที่รุนแรง ผสมด้วยความเผ็ดร้อนของพริก ความชาของพริกหอม กลิ่นกระเทียม และยังมีกลิ่นเครื่องเทศผสมที่ซับซ้อนจนนางแยกไม่ออก
"กลิ่นนี้ช่างวิเศษนัก"
อ๋องเย่ว์ซูแทบไม่ต้องคิด เดินไปต่อท้ายแถวทันที
พลางสูดกลิ่นในอากาศ พลางเคลื่อนตัวตามแถวไปช้า ๆ
ต่อคิวนานทีเดียว ในที่สุดก็ถึงตา
"ข้าเอาไก่ชนิดนี้สองชุด ราคาเท่าไร?"
"เหลือเพียงไก่ทอดกรอบหนึ่งชุด ห้าสิบอีแปะ" เสิ่นชิงตอบ
นางเองก็คาดไม่ถึงว่าธุรกิจจะคึกคักถึงเพียงนี้ เพียงครึ่งชั่วยาม ไก่ทอดกรอบของนางก็ใกล้หมด
ราคาห้าสิบอีแปะทำให้อ๋องเย่ว์ซูเลิกคิ้วน้อย ๆ
ตามจริงแล้ว นับว่าสูงทีเดียว
แต่ทั้งตระกูลสามีและตระกูลเดิมของนางล้วนไม่ขัดสน
นางจึงล้วงเงินห้าสิบอีแปะออกมาแล้วกล่าว "ชุดเดียวก็ได้ ข้าเอาชุดหนึ่ง"
เดิมทีอยากซื้อสองชุด นางกินชุดหนึ่ง สามีนางกินชุดหนึ่ง
แต่บัดนี้ ได้เพียงแบ่งกันนางครึ่ง สามีครึ่ง
ไก่ทอดนี้หอมเกินไป ต้องชิมรสให้ได้
ทว่าผู้ที่เข้าคิวถัดจากอ๋องเย่ว์ซูกลับต้องทนทุกข์ แต่ละคนร่ำไห้เพราะความอยาก
"ข้าต่อคิวมานานถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงหมดเสียแล้ว..."
"ทำไมชุดสุดท้ายถึงไม่ใช่ข้าเล่า"
"โอ้สวรรค์ ได้กลิ่นแต่กินไม่ได้ เหตุใดต้องให้ข้ามาทนทุกข์เช่นนี้!"
"..."
ต่างพากันโอดครวญระงม
เทียบเช่นนี้ อ๋องเย่ว์ซูก็รู้สึกว่าตนช่างโชคดีนัก
มีสักชุดก็ยังดีกว่าไม่มีเสียเลย
เสิ่นชิงทำการอย่างคล่องแคล่ว ไก่ทอดลงกระทะ กลับด้าน ไม่นาน ไก่ทอดสีเหลืองทองอร่ามก็สุกได้ที่
โรยเครื่องปรุง กลิ่นหอมตลบอบอวล
"ไก่ทอดกรอบของท่าน"
อ๋องเย่ว์ซูรับไก่ทอดกรอบมา ก็รู้สึกว่าหอมจนแทบมึนไปทั้งร่าง
ของดีแท้ กลิ่นเช่นนี้นางไม่เคยดมมาก่อนเลย ทั้งรุนแรงทั้งเร้าใจ ชวนให้อดน้ำลายไหลไม่ได้
นางอดใจไม่ไหว หยิบขึ้นหนึ่งชิ้น ส่งเข้าปาก
กร้วม—
แม่เจ้า หอมเสียดายฟ้าดิน
"ใต้หล้าจะมีของกินอร่อยถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน!!!" นางอดร้องออกมาไม่ได้
มือก็ไม่อาจบังคับตน หยิบชิ้นที่สองส่งเข้าปาก
"แม่นางผู้งดงาม ข้าขอซื้อท่านสักชุดหนึ่งเพื่อลิ้มรสได้หรือไม่? ขอร้องท่านเถิด"
เป็นผู้หนึ่งที่ซื้อไม่ทัน เขายอมรับความจริงที่ว่าไก่ทอดหมดแล้วไม่ได้เลย
พอสิ้นเสียงนี้ ผู้ที่ซื้อไม่ทันคนอื่นต่างตาเป็นประกาย
"ข้าออกห้าสิบอีแปะ ซื้อท่านเพียงชิ้นเดียว!"
"ข้าออกหนึ่งร้อยอีแปะ!"
"ขอเถิด ขอเถิด ขอข้าเถิด ขายให้ข้าสักชิ้นหนึ่ง ให้ข้าได้ลิ้มรสสักนิด"
"..."
ผู้คนกลุ่มหนึ่งล้อมอ๋องเย่ว์ซูไว้ แต่ละคนเหมือนผีห่าซาตานมาเกิดใหม่
ประหนึ่งว่าไก่ทอดกรอบในอ้อมกอดของอ๋องเย่ว์ซูเป็นสมบัติล้ำค่าหาใดเทียบ