"อ๊า——"
จ้าวชื่อกรีดร้องด้วยความตกใจ รีบหลบอย่างเร่งรีบ แต่ก็ยังไม่ทัน ถูกไม้ตีเข้าอย่างจัง
"เจ้าทำแบบนี้ได้อย่างไร... ข้าก็แค่หวังดี..."
จ้าวชื่อเจ็บจนหน้าซีดเผือด นางไม่อาจเชื่อได้เลยว่าอดีตเสิ่นชิงที่แสนน่ารักอ่อนโยนจะถือไม้ตีคนได้ ครู่นางยังคิดว่าแค่ขู่เท่านั้น ไม่คิดว่าจะตีจริง ๆ
เงยหน้าขึ้นก็เห็นเสิ่นชิงไม่พูดพล่ามทำเพลง ไม้ในมือก็ฟาดใส่นางอีกครั้ง
จ้าวชื่อรีบถอยหลัง ไม้ฟาดใส่ตัวเจ็บจริง ๆ
ช่างเถอะ เรื่องหมั้นหมายค่อยว่ากันวันหลัง
จ้าวชื่อไม่สนใจอะไรแล้ว วิ่งตรงไปที่ประตู จนกระทั่งวิ่งออกนอกประตู ถึงได้ตะโกนเสียงดังว่า "การหมั้นหมายกับหลิวเหล่านั้นดีเลิศ ข้าขอเตือนพวกเจ้าให้คิดให้ดีเถิด ไม่เช่นนั้น วันหน้าหากกินข้าวไม่อิ่ม อย่ามาขอร้องข้าเด็ดขาด!!"
"ต่อให้ข้าตายเพราะความหิว ก็จะไม่ไปขอนายแน่!"
มารดาเสิ่นโกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง นางเป็นคนอ่อนแอมาโดยตลอด แต่ยามนี้ก็ถูกบีบจนต้องด่าออกมาอย่างสุดเสียง
จนกระทั่งจ้าวชื่อตะโกนแล้วจากไป มารดาเสิ่นก็ทรุดลงทันที น้ำตาสองสายไหลอาบแก้ม โศกเศร้าเสียใจยิ่งนัก "เขารังแกกันเกินไปแล้ว หากพ่อเจ้าอยู่ด้วย สองสามีภรรยาเสิ่นเฉิงจงจะกล้าเหิมเกริมถึงเพียงนี้ได้อย่างไร น่าสงสารลูกสาวข้า ชัด ๆ ว่าเป็นเด็กสาวแท้ ๆ กลับต้องถือไม้ตะบอง ฟ้าช่างไม่ยุติธรรม อีกทั้งครอบครัวเราก็ไม่ได้ทำอะไรผิด เคยช่วยเหลือผู้อื่นเป็นประจำ เหตุใดต้องตกสู่สภาพเช่นนี้ด้วย!"