มารดาเสิ่นได้ยินเสียงก็สีหน้าฉายความมืดมนลงทันที เจ้าของเสียงนั้นมิใช่ใครอื่น นางคือจ้าวชื่อ ภริยาของคนที่ช่วงชิงทรัพย์สมบัติของตระกูลเสิ่นไป นั่นก็คือพี่สะใภ้ของเสิ่นชิงนั่นเอง
จ้าวชื่อมิได้รอให้คนในเรือนตอบรับ ก็ผลักประตูเข้ามาเอง ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่แสร้งทำเป็นมีไมตรีว่า “โอ้ย ที่แท้ก็อยู่บ้านนี่เอง เหตุใดไม่ตอบเสียงเล่า? ทำให้ข้านึกว่าป้าสองหูพิการไปเสียแล้ว”
“เจ้าจงรีบไสหัวออกไป! เรือนแห่งนี้ไม่ต้อนรับเจ้า!”
มารดาเสิ่นโกรธจนหน้าฉานแดงก่ำ ตะคอกด่าทอไปตามทิศทางของเสียง
นางเป็นคนใจอ่อน หากมิได้ถูกผู้อื่นรังแกจนถึงที่สุดแล้ว ก็คงไม่ทำเช่นนี้เป็นแน่
จ้าวชื่อเป็นคนหน้าหนา ยังคงยิ้มพลางกล่าวว่า “ป้าสองจะกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ลูกผู้ชายของข้าในยามนี้ก็ถือเป็นลูกครึ่งหนึ่งของท่าน ข้าก็เป็นลูกสะใภ้ครึ่งหนึ่งของท่าน เราก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน”