วันรุ่งขึ้น เสิ่นชิงหาได้ตื่นแต่เช้าเหมือนอย่างเคยไม่ นางนอนหลับอย่างเต็มที่
ก่อนหน้านี้ที่นางไปขายของที่ตลาดเช้า ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ทุกวัน แต่บัดนี้รับภารกิจใหม่แล้ว จุดขายของอยู่ที่ตลาดมืดยามค่ำคืน นางจึงได้นอนจนพอใจแล้วค่อยตื่น
ตะวันส่องแสงสูงแล้ว เสิ่นชิงจึงลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะยื่นมือขยี้ตา
นางกำลังคิดจะเก็บตัว จัดการธุระส่วนตัวแล้วออกไปซื้อวัตถุดิบ เพื่อเตรียมตัวสำหรับการออกแผงในยามค่ำคืน แต่แล้วเสียงอันแหลมคมเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ทำลายแผนการของนาง
"ป้า~ หนูเสิ่นชิง~" เป็นเสียงของจ้าวชื่อ
"ป้า ข้าหนูมาหาท่าน" เสียงนี้เป็นของเสิ่นเฉิงจง
สีหน้าเสิ่นชิงเย็นชาลง นางไม่ต้องเดาให้เสียเวลา ก็รู้ดีว่าคนทั้งสองนี้มาเพื่อจุดประสงค์อันใด
มารดาเสิ่นได้ยินเสียงทั้งสอง ก็ราวกับถูกกระตุ้นจนโกรธ จึงด่าไปตรง ๆ ว่า "พวกเจ้าไร้ยางอาย มาที่บ้านข้าทำไมเล่า ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้อนรับพวกเจ้า หูหนวกหรืออย่างไรกัน รีบกลิ้งกลับไปซะ!"
"โอ้ย ป้า พวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ป้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไรกัน อีกอย่าง ครั้งนี้พวกเรานำเงินมาให้ป้ากับหนูเสิ่นชิงต่างหากล่ะ"
จ้าวชื่อหน้าก็หนา เอาแต่เบียดเข้ามาใกล้ ท่าทางเช่นนั้น ดูแล้วครั้งก่อนยังถูกตบไม่เข็ดไม่กลัว
เสิ่นเฉิงจงก็ยิ้มแหย ๆ เข้ามาข้างหน้าว่า "ใช่แล้ว ป้า ไม่สิ ข้าควรเรียกว่าท่านแม่ ท่านแม่ ครั้งนี้พวกเราสองสามีภรรยานำเงินมาให้จริง ๆ ดูบ้านเรือนที่อยู่ในสภาพทรุดโทรมเช่นนี้ ข้ากับภรรยาเตรียมเงินยี่สิบตำลึงไว้ มอบให้ท่านแม่กับหนูเสิ่นชิงโดยเฉพาะ"