หวังหยวนกล้ำกลืนความโกรธไว้ในอก มุ่งหน้าไปยังสมาคมการค้า
ภายในสมาคม หลายคนกำลังวุ่นวายกันอยู่ แต่ทุกคนล้วนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศกดดันจากหวังหยวน
"เรียกทุกคนมาหาข้า" หวังหยวนสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ประธานสมาคมเอ่ยวาจาเช่นนี้ ดูท่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาไม่กล้าล่าช้า รีบรวบรวมทุกคนในสมาคมการค้าอาหารมาประชุมกันโดยพลัน
แน่นอน หลี่เป่าก็อยู่ในนั้นด้วย
ทุกคนเงียบกริบไม่มีใครเอ่ยวาจา แต่ในใจต่างคิดคาดเดากันไปต่างๆ นานาว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น
ครู่หนึ่ง เสียงเย็นชาของหวังหยวนก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน:
"ที่ตลาดเช้ามีร้านไก่ทอดเกิดขึ้น ใครรู้เรื่องนี้บ้าง?"
ร้านไก่ทอด?
หลี่เป่ารู้สึกสะเทือนใจในอก หวังว่าประธานสมาคมคงไม่โกรธเรื่องร้านไก่ทอดที่ไม่เข้าร่วมสมาคมกระมัง?
ก็ใช่น่ะสิ ไก่ทอดนั่นขายแพงเพียงใด แล้วยังขายดีเพียงนั้น กลับไม่แยแสกฎของสมาคม ประธานสมาคมจะโกรธก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
"ประธาน ข้ารู้เรื่องนี้ ข้ากำลังคิดจะกราบทูลท่านอยู่พอดี" หลี่เป้ารีบเอ่ย
แม่นางเสิ่นคนนั้นเมื่อวานทำให้เขาขายหน้าเสียจริง ไหนเลยจะไม่เล่าเรื่องนี้ให้ประธานฟัง ให้ประธานสั่งสอนแม่นางเสิ่นผู้นั้นสักบทเรียน
อีกทั้ง หากเขากราบทูลเรื่องนี้ ก็อาจได้ความดีความชอบไปด้วย
หวังหยวนเหลือบมองหลี่เป่าแวบหนึ่ง แล้วถามว่า "จะกราบทูลเรื่องอันใด?"
"ร้านไก่ทอดนั่นขายดี ราคาก็สูง หม่อมฉันเห็นเมื่อวาน ก็คิดจะเกลี้ยกล่อมให้เจ้าของร้านเข้าร่วมสมาคมของเรา ใครจะรู้ว่าเจ้าของร้านนั้นไม่รู้จักดีชั่ว ไม่เห็นแม้แต่จะมองสมาคมของเรา แล้วยังหลอกลวงข้าว่าจะไม่ขายอีก"