หลี่เสี่ยวเอ้อร์ตกใจรีบยัดเข้าปากตัวเองทันที
แต่เหล่านักปราบก็วิ่งไวไม่แพ้กัน ไม่นานก็เริ่มแย่งกัน ไม่ทันไร หมี่เฉิงไก่ทอดกรอบหวานเผ็ดของหลี่เสี่ยวเอ้อร์ก็หมดเกลี้ยง
“หวานๆ เผ็ดๆ หอมสุดๆ~”
“อร่อยสุดๆ ไปเลย ใต้หล้านี้จะมีอะไรอร่อยขนาดนี้ได้อีก!”
“ฟ้าดิน! มันหอมเกินไปแล้ว!”
หลี่เสี่ยวเอ้อร์แทบร้องไห้ ต้องมองดูพวกพ้องของตนราวกับผีหิวโซ แย่งกันกินไก่ทอดกรอบหวานเผ็ดของตัวเองจนหมด
“พี่หลี่ ขอบคุณมาก นี่ไก่ทอดกรอบหอมเผ็ดของข้า ให้เจ้าก็แล้วกัน แม้จะเทียบความแปลกใหม่ของรสหวานเผ็ดไม่ได้ แต่อร่อยไม่แพ้กัน!” นักปราบคนหนึ่งยื่นไก่ให้หลี่เสี่ยวเอ้อร์ชิ้นหนึ่ง
หลี่เสี่ยวเอ้อร์ถอนหายใจ ช่างเถิด ยังไงเขาก็ชอบรสหอมเผ็ดเหมือนกัน
พรุ่งนี้ต้องลองถามแม่นางเสิ่นดู ว่าจะซื้อแบบครึ่งหนึ่งหอมเผ็ดครึ่งหนึ่งหวานเผ็ดได้หรือไม่ คงจะลงตัวพอดี
แล้วก็เหลือบมองน้ำสุขใจข้างๆ ดำปี๋แบบนี้ ยังมีฟองผุดๆ อีก จะอร่อยจริงหรือ?
ซื้อมาแล้วก็ช่างเถิด ลองชิมดูสักหน่อย
หลี่เสี่ยวเอ้อร์กลัวขม จึงค่อยๆ จิบเพียงเล็กน้อย
เพียงชั่วพริบตา ปลายลิ้นก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแหลมคมและร่าเริง ราวกับมีเข็มทองนับหมื่นนับพันทิ่มปลายลิ้นเบาๆ เจ็บแปลบเล็กน้อยปนชาซ่า และอาการคันเล็กน้อย
ดวงตาหลี่เสี่ยวเอ้อร์เบิกกว้าง ร่างกายราวกับถูกควบคุมเอาไว้
ความเจ็บแปลบยังไม่ทันจางหาย กลิ่นหอมหวานคาราเมลเข้มข้นก็แผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก เป็นรสเปรี้ยวหวานที่สดใสมีชีวิตชีวา ประกอบกับกลิ่นหอมลึกลับซับซ้อนอีกหนึ่งชั้น