ชิ้นไก่พลิกตัวกระดอนในกระทะน้ำมันร้อน ๆ ไม่นานนัก ไก่ทอดกรอบก็ถูกตักขึ้นจากกระทะ
โรยเครื่องเทศหอมเผ็ดลงไปเป็นชั้น ๆ กลิ่นหอมรุนแรงพลุ่งพล่านขึ้น อบอวลอยู่ที่ปลายจมูกของทุกคน
อวี้เยวี่ยซูรับไก่ทอดของตัวเองมา กัดเข้าไปหนึ่งคำอย่างใจร้อน
กรอบ—
เสียงกรุบกรอบดังไปทั้งสมอง ความหอมเผ็ดของเครื่องเทศแผ่ซ่านอยู่ในปากไม่หยุด เนื้อไก่ฉ่ำ ๆ ละลายในปาก กัดเข้าไปหนึ่งคำ กลิ่นหอมยังคงอบอวลอยู่ในปากไม่จางหาย
“รสชาติคุ้นเคย อร่อยยิ่งนัก!” อวี้เยวี่ยซูทำสีหน้าเคลิบเคลิ้ม รีบกัดอีกคำทันที
หัวหน้าเซี่ยก็มีสีหน้าเคลิบเคลิ้มไม่แพ้กัน จริงด้วย ไก่ทอดกรอบที่เพิ่งออกจากกระทะยิ่งกรอบยิ่งอร่อย รสชาติดีกว่าวันวานเสียอีก
เจ้าหน้าที่ศาลาว่าการคนอื่น ๆ ต่างก็ได้รับไก่ทอดหอมเผ็ดของตัวเองกันคนละชิ้น
“กรอบมาก อร่อยมาก—”
“อร่อยเกินไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะอร่อยขนาดนี้~”
“หอมสุด ๆ วันนี้ไม่ต้องนั่งมองคนอื่นกินแล้ว!”
“......”
หลี่เสี่ยวเอ้อร์มองดูแล้ว อดกลืนน้ำลายไม่ได้
ไก่ทอดกรอบรสหอมเผ็ดหอมจริง ๆ นะ แค่ได้กลิ่นก็อดไม่ได้แล้ว
“หลี่เสี่ยวเอ้อร์ รีบไปคุยกับแม่นางเสิ่นหน่อยเถอะ เอาเป็นรสหอมเผ็ดเถอะ รสหอมเผ็ดนี่สุดยอดจริง ๆ!” หัวหน้าเซี่ยกินพลางพูดเกลี้ยกล่อมพลาง
“ใช่แล้ว บางอย่างก็ไม่ควรลองทำหรอก เดี๋ยวพลาดก็แย่”
“ฟังคำพี่เถอะ เอาเป็นรสหอมเผ็ดเถอะ เดี๋ยวโรยเครื่องแล้วเปลี่ยนยากนะ”